ΓΚΟΝΓΚ

η ανοιχτή ερώτηση μιας ανεμόσκαλας
του ήλιου εξωγήινες νύφες
τα πλήκτρα σας μαράθηκαν
δεν είμαι μασκοφόρος

χαίρε νυχτολούλουδο παγκόσμια τροφή
δικαίως οι χορδές σου απαγγέλλουν
σαν μητρικά στήθη
που εκπυρσοκρότησαν

και τα γλυκά κεράσια των ονείρων
δεν ήμασταν ποτέ πιο ξένοι μέσα σε αυτά τα ρούχα
τα υφασμένα από αρχαίες διαθλάσεις

ΕΛΙΚΕΣ
αθόρυβοι έλικες ΑΝΘΡΩΠΟΥ

και στα τρία βασίλεια τής φύσης

και του σύμπαντος
που δεν είναι άπειρο
ακόμη

αγάπη γενναία αλεξιπτωτίστρια
ξέρω πώς θα ασκηθούμε στη νηστεία των άστρων

ΕΑΡΙΝΟ

Η
ψυχή
είναι η μεγάλη διασταύρωση
τής πόλης
το ρόπτρο
τού ουρανού
βιδωμένο στην πόρτα
τής γαίας
μια
κοσμική
διάβαση
πεζών
μην στριμώχνεστε
μην σπρώχνεστε
γιατί ποδοπατιέστε
ενώ θα μπορούσατε
κάλλιστα
να συγχωνευτείτε
ο ένας
μέσα
στον άλλον
δημιουργώντας έναν άνθρωπο
ψηλότερο
πλατύτερο
βαθύτερο

ΔΙΤΤΟΑΙΧΜΟΣ ΑΟΡ

Πατέρα, κοίτα ο ουρανός τώρα στα γόνατα

πόσο όμορφα με παίζει! Η όψη μου σαν πλοίο

χαρισάμενο στη θάλασσα

 

Μητέρα, κοίτα τώρα πώς αρμέγω τα γκρίζα σύννεφα!

Η όψη μου σαν αστραπή που  ανάβει τα κεριά όλου

του κόσμου

 

Ω! Εντός μου ακόμα ω ακόμα ζει

και βασιλεύει

ο Πτεροδάκτυλος!