Αλέξανδρος Φωσταίνης, Μισό τραγούδι δρόμος, Οι Εκδόσεις των Φίλων

Μια χούφτα ποιητές έχει η Πάτρα, κι η παρουσία μου στην πανέμορφη πόλη των φοιτητών και των υψηλών αλωνίων κάπως διασταύρωσε το δρόμο μου με τους περισσότερους, από τον Κάββουρα στον Φωσταίνη, απ’ τον Τόλια στον Τσαρδάκα, απ’ τον Σκαρτσή στον Ζαρκάδη… άλλους τους συνάντησα στα καφενεία, άλλους στο Συμπόσιο Ποίησης της πόλης, άλλους στο Φυσιολατρικό Όμιλο Πατρών ή το ωραίο Πολύεδρο, έναν τον είχα στο Πανεπιστήμιο καθηγητή. Ο Φωσταίνης δε με θυμάται˙ το καταλαβαίνω από την αφιέρωσή του στο νέο του πόνημα. Εγώ, όμως, θυμάμαι καλά τι σκέφτηκα όταν τον πρωτογνώρισα: να ένας τσοπάνης που βόσκωντας τα πρόβατά του σκέπτεται τα άλυτα προβλήματα της ζωής ή λύνει διαφορικές εξισώσεις. Έτσι είναι η ποίηση του Φωσταίνη: προβληματισμός, αισθησιασμός, νοσταλγία, συναίσθημα σε φόντο ευγένειας και σεμνότητας, υπό μια μόνιμη επίδραση των πέπλων της φύσης. Και αυτός ο ποιητής δεν έχει μιληθεί αρκετά.

Στιγμή αιώνια

Με τον τρόπο του Σωκράτη Σκαρτσή

Και το που ζω
είναι τόσο λίγο
σα να μην έζησα ποτέ.

Και το λίγο που ζω
είναι τόσο πολύ
σαν να ’μαι αιώνιος.

Ζωή Καραπατάκη, Ο παίκτης και το παίγνιο, εκδόσεις Νησίδες

Η ποιήτρια εκδίδει σε μιαν ώριμη ηλικία την πρώτη της συλλογή. Ώριμη η σκέψη της, ποικίλα τα θέματά της, αξιοπρεπή τα εκφραστικά της μέσα. Ιδιαίτερα στάθηκα στα πολιτικά της ποιήματα (τα πολιτικά ποιήματα τα περιμένω ηχηρώς παρόντα στην τρέχουσα ποιητική παραγωγή, ωστόσο μάλλον διαψεύδομαι). Δίχως να συμφωνώ με την οπτική της ποιήτριας στα πολιτικά πράγματα, χάρηκα την ποίηση που τραγουδά τις αντιλήψεις, οι οποίες κατά τη γνώμη μου παρατείνουν την κρίση που μας εξουθενώνει.

Τρώες 2016

Δούρεοι Ίπποι οι πολιτικοί
Κανιβαλίζουν
Πάνω στο θυμωμένο κορμί
Μιας πολυτραυματισμένης χώρας

Τα ιάματά τους ανοίγουν
Πιότερο τις πληγές
Κάποιες κακοφορμίζουν ενώ
Κάποιες άλλες κρατιούνται
Ανοιχτές σαν ταρριχευμένες

Καθόμαστε πάνω σε μια πληγή
Που δεν πιστεύουμε στη γιατρειά της
Και την κοιτάμε όπως
Οι τουρίστες τον κρατήρα του ηφαιστείου

Φλεγμαίνουσες ψυχές κι εμείς
Αποδιωγμένες απ’ την Ιστορία μας
Λιπαίνουμε με την κατήφειά μας
Τις προσδοκίες των εισβολέων

Ελένη Χαϊμάνη, Οιστρογόνα, εκδόσεις Ιωλκός

είμαστε άξια παθιασμένες καρδιές

φτιαγμένες αδύναμες χρόνου και μοίρας
μα στη θέλησή τους σκληρές
να παλεύουν, να ψάχνουν, να βρίσκουν.

Θα ‘ταν ικανό αυτό το απόσπασμα δίχως πλαγιογράμματη γραφή ή βιβλιογραφική αναφορά για να εξαιρέσω τη συλλογή της κ. Χαϊμάνη από τις επιλογές μου. Πρόκειται για στίχους του Tennyson που η ποιήτρια εντάσσει σε δικό της ποίημα έτσι, χάριν, ίσως, κάποιας μεταμοντέρνας αντιλήψεως ή κρυπτομνησίας ή αποπροσανατολισμένης διακειμενικότητας. Δε θα σταθώ σε αυτό, όμως, θα επαινέσω το ταλέντο που διακρίνω πίσω από το παράπτωμα αυτό και ορισμένα, ίσως, ακόμη˙ μια δυστοκία στη ροή των στίχων, κάποιες ορθογραφικές ή στίξεως αβλεψίες. Διακρίνω, λοιπόν, μιαν εκφραστική ρώμη, μια δύναμη στην εικονοπλασία, ένα αξιοπρόσεχτο φαντασιακό δυναμικό. Ζήλεψα τους στίχους

Δεν είναι ωραίο να ξεγυμνώνει κανείς
τους ανθρώπους,
γιατί οι πληγές τους προκαλούν αηδία.

Δημήτρης Ε. Σολδάτος, Ποιητής και μαραθωνοδρόμος, Λευκάδα 2018

Στο βιβλίο του «Ο Ποιητής Δημήτρης Ε. Σολδάτος» ο Θεοδόσης Βολκώφ αποφαίνεται: «Κατά τη γνώμη μου, συγκατελέγεται μεταξύ των σημαντικότερων λυρικών ποιητών και διηγηματογράφων όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και του καιρού μας». Δε γνωρίζω αν η παγκόσμια διάσταση που αποδίδει εδώ ο Βολκώφ στον ποιητή είναι μια λεκτική αβροφροσύνη ή εκφέρεται κυριολεκτικά, πάντως ο Σολδάτος εργάζεται αδιαλείπτως, δεκαετίες ολόκληρες, στη ζωή και τη γραφή ως ποιητής και επιτυγχάνει. Το τελευταίο του κόσμημα το έχει επιμεληθεί ο ίδιος και περιλαμβάνει επιλεγμένα ποιήματα, κείμενα, κρίσεις για τον ποιητή, την αλληλογραφία του με την Κική Δημουλά, μεταφράσεις, τραγούδια, φωτογραφίες, χειρόγραφα… Αισθάνομαι τιμή ως ένας από τους ολίγιστους αποδέκτες του και προσδοκώ την ανατύπωσή του προς κάθε ελληνικό σπίτι, όπου και είναι η θέση του.

Η Γη, χωρίς τα χείλη σου, δίχως λουλούδια γλάστρα
κι ο ουρανός σαν φέρετρο που ’χει καρφιά του τ’ άστρα

Σωτήρης Παστάκας, Σώμα δια τριβής, εκδόσεις Ρώμη

Ο εδώ ιστότοπος είναι η ζωντανή απόδειξη των τριών καρδιών του ποιητή Σωτήρη Παστάκα: της αγάπης του για τους νέους, της αγάπης του για την ποίηση και της αγάπης του για την αδυναμία. Η άποψή μας για την ποιητική του Σωτήρη Παστάκα, φυσικά, δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη κι ούτε θέλουμε να ληφθεί υπόψη. Στα πρώτα Χριστούγεννα, όμως, μακριά από το πνευματικό του παιδί, θέλουμε να υποδεχθούμε τη νέα χρονιά με στίχους δικούς του, που δεν είναι άλλοι από τη συμβουλή του πατέρα σε όλους τους ματαιόδοξους στίχους και τις ματαιόδοξες ζωές:

Οι δάφνες που έδρεψα σε εφήμερες κλίνες/νοστιμεύουν τη φακή μου