Μαρίνα Αρμεύτη, «Ο κύριος ιππόκαμπος», εκδ. Φίλντισι, 2018

` Εσωτερική πορεία Αργά αργά η απόγνωση διέσχιζε τον ουρανίσκο Κατέβαινε ως τα σπλάχνα της Με μπισκοτάκια βουτύρου αμφιβολίας γλύκαινε το πικρό πέρασμα Το έκανε να μοιάζει υποφερτό Με ένα «μήπως δεν κατάλαβα καλά;» μπορούσε τελικά να πιει όλη την απόγνωση Ως τον πάτο ` * Κουρελού Πίσω κοιτάς Μνήμες μπαλώνεις στην κουρελού σου Πάνω της ξαπλώνεις Δήθεν εκπέμπει μια ασφάλεια Καθώς από γνωστό σου υλικό είναι καμωμένη Κι όλα τα χρώματα που ράβεις θαρρείς είναι δικά σου χρώματα Λύπες, χαρές, ματαιώσεις Έκτισαν- κομπάζεις- τον εαυτό σου Κι ύστερα Προσδοκίες μπαλώνεις στην κουρελού σου Φανατικά υπέρ ονείρων και αναμονών τάσσεσαι «Λες να είναι εφικτό;» Και κρατάς για λίγο μετέωρο το βελόνι σου Πόσο επιδέξια κατασπάραξες τ ο ευγενικό και ταπεινό σου «τώρα» Με πόση σιγουριά το αγνόησες για να επιδοθείς στη συρραφή νεκρών παρόντων που έγιναν μνήμες ή επερχόμενων στιγμών αμφιβόλου υπόστασης απουσιάζοντας ουσιαστικά από τον ενεστώτα σου Ετοιμάζεις προσεκτικά την κουρελού σου Το σάβανο εν τέλει μιας ζωής που δεν έζησες` * Χειμερινή παραλία Ο ήλιος ένα κέρμα, κορώνα ή γράμματα στα φορτωμένα σύννεφα Ο ήλιος ασημένια κοιλιά ψαριού … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μαρίνα Αρμεύτη, «Ο κύριος ιππόκαμπος», εκδ. Φίλντισι, 2018.