«Ο Δήμος εμφανίστηκε στη γειτονιά από το άγνωστο. Από το πουθενά».

Ο Δήμος με το πέρασμα του χρόνου θα ξεχάσει όχι μόνο το όνομά του αλλά και το ποιός ακριβώς είναι. Θα ακούει και θα απαντά σε πολλά ονόματα. Θα καθιερωθεί ως Δον Ντομίνγκο. Θα αναλάβει ρόλους ποικιλόμορφους, πολύπλοκους. Προφυλαγμένος κάτω από την ταμπέλα του εκκεντρικού, κυκλοφορεί κι οπλοφορεί με αλήθειες. Λίγο πριν εξαφανιστεί θα χαρίσει γενναιόδωρα στους συνανθρώπους του είκοσι μια ιστορίες. Παράξενες, μαγικές, αστείες, αληθινές.

«Φτιαγμένος είσαι, βυθέ από τη σάρκα μου.
Αισιόδοξος είσαι, βυθέ,
Μόνο το φως μπορείς να περιμένεις»

Ο ευρηματικός Γιάννης Πάσχος από τις πρώτες αράδες του βιβλίου στήνει το πλαίσιο. Γράφει μένοντας μετέωρος ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Γνωρίζει καλά το βυθό, τον έχει μελετήσει χρόνια καθώς και όλα τα ζωντανά που κινούνται στις σκιές, στην επιφάνεια, σε ρηχά κι αχαρτογράφητα νερά. Έχει παρακολουθήσει την εξέλιξη κυνηγών και θηραμάτων. Γνωρίζει καλά τα παράσιτα, τα έχει μελετήσει από γεννησιμιού τους.

«Από τότε, την ίδια πτήση, χωρίς το σώμα μου, ακολουθώ πολλές φορές, όταν η ζωή κουλουριάζεται εκδικητικά γύρω μου. Κανέναν δεν συναντώ σε αυτή τη διαδρομή κι έτσι χωρίς να παρεξηγηθώ, διανύω την καθημερινότητά από τον πιο σύντομο δρόμο, αιφνιδιάζοντας τον κοινωνικό εαυτό μου».

Ίσως και να συμπονεί ο αφηγητής τον αναγνώστη, ποιος θα σταθεί για ώρα πολύ στα λόγια του Δον Ντομίνγκο; Κι όμως είναι ένας σπουδαίος παρατηρητής, ένας μαέστρος της αφήγησης. Ο Δήμος είναι ένας καλός φίλος. Η θεία μυθοπλασία, η ηθελημένη απουσία λογικής σε καίρια σημεία απαλύνει το βάρος των λέξεων. Και των εικόνων. Πολλές από αυτές δεν μπορούμε να τις αντέξουμε, να τις παραδεχτούμε έτσι όπως στήνονται γυμνές μπροστά μας, ειπωμένες όμως από τα χείλη του Δον Ντομίνγκο μοιάζουν ακίνδυνες.

Μύθος και πραγματικότητα. Λογική και φαντασία. Ζευγάρια αγαπημένα για να ξεκινήσει το ταξίδι της αφήγησης. Οι ιστορίες του Δον Ντομίνγκο αποκαλύπτουν την ομορφιά και την ασχήμια. Το καλό και το κακό. Χαρμολύπη.

«Εγώ λέω ότι όλα είναι ωραία. Εσείς λέτε ότι όλα είναι άσχημα. Θα συμφωνήσω μαζί σας γιατί θέλω να ζήσω. Το ίδιο είπα και στον Κύκλωπα, όταν ετοιμαζόταν να με φάει για πρωινό. Είχε στρώσει ο άτιμος ωραίο τραπέζι. Μαρμελάδες διαφόρων ειδών, βούτυρο φρέσκο ψωμί, αυγά ποσέ, γαλλικά τυριά και με κοιτούσε. Με περιεργαζόταν με το βλέμμα του. Σκεπτόταν, ίσως, από που να αρχίσει να με τρώει, τι θα του ταίριαζε με το πρωινό. Τον κοιτούσα κι εγώ άφοβα, γιατί με είχατε πείσει, ανεξάρτητα αν υποστήριζα τα αντίθετα, ότι όλα στη ζωή είναι άσχημα και κάποτε, τελειώνουν».

Και ευαισθησία. Και απόσταγμα.

«τα επτά θαύματα του κόσμου», με διέκοψε η Σόνια ντε Ρουέντις, «είναι το φιλί στο ακρόχειλο, το ελαφρύ χάδι στο εσωτερικό μέρος του μηρού, τα μάτια, το ένστικτο, η αναμονή, τα βαμμένα δάχτυλα των ποδιών και η απουσία. Αυτό είναι το σύστημα από όπου ξεπηδούν και τα όνειρα. Όπως το κυκλοφοριακό σύστημα αποτελείται από την καρδιά, τις αρτηρίες και τις φλέβες έτσι και τα όνειρα έχουν το δικό τους σύστημα».

Ο Δον Ντομίνγκο είναι ένας γενναιόδωρος άνθρωπος, χτυπάει το καμπανάκι της αφύπνισης ελπίζοντας να βρει ευαίσθητα αυτιά. Βουτάει με θάρρος στα βαθιά νερά του ανθρώπινου ψυχισμού κι όταν η δυσκολία τον λυγίσει ανεβαίνει σε ένα ʽκύτοςʼ και σώζεται.

«Δεν ξεχνιέται εύκολα μια μεγάλη ήττα. Πάντα όμως, μου έρχεται στη σκέψη και παρηγοριέμαι η υπέροχη εκκίνησή μου».

Ο Δον είναι αισιόδοξος. Ακόμη και όταν όλα φαίνονται γκρίζα και μουντά υπάρχει στη σκέψη του μια σχισμή, έστω μικρή, ικανή όμως για μπορέσει να περάσει το φως.

Καλή ανάγνωση αγαπητοί.

Οι μαγικές ιστορίες του Δον Ντομίνγκο, του Γιάννη Πάσχου, 2017, Εκδόσεις Περισπωμένη

Νεκταρία Ζαγοριανάκου

Η Νεκταρία Ζαγοριανάκου-Μακρυδήμα γεννήθηκε στη Σπάρτη Λακωνίας. Μεγάλωσε και τελείωσε το σχολείο στην Αθήνα, σπούδασε Ιατρική στη Ρώμη. Έχει ειδικευτεί στην Κυτταρολογία και είναι διδάκτορας της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο το 2010, «Γνωριμία…με το Ζαγόρι». Το 2014 εκδόθηκε το μυθιστόρημα «Τα θεριά της Μεσογείου» και το 2015 «Ο μεγάλος σοφός». Ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα.