ES TARDE YA EN LA NOCHE…

Es tarde ya en la noche
y la playa está desierta.
Rompe el mar
sobre las rocas.
Un aire cálido,
espeso de salitre
y de recuerdos,
me baña la cabeza.
Cierro los ojos.
Inhalo.
Me dejo llevar.
Y luego pienso,
como casi siempre
que me pasan estas cosas,
en Proust.
Pero no he leído
a Proust.
Qué importa.
La vida es bella.
Quién necesita
a Proust.

ΕINAI ΑΡΓΑ ΠΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Είναι αργά πια μέσα στη νύχτα
κι είναι έρημη η ακρογιαλιά.
Σπάει η θάλασσα
πάνω στα βράχια.
Ένας ζεστός αέρας,
γιομάτος από νίτρο
κι από αναμνήσεις,
μου λούζει το κεφάλι.
Αφήνω να με παρασύρει.
Κι ύστερα σκέφτομαι,
ότι σχεδόν πάντα
όταν μου συμβαίνουν αυτά τα πράγματα,
είναι με τον Προύστ.
Αλλά δεν έχω διαβάσει
τον Προύστ.
Τί σημασία έχει.
Η ζωή είναι ωραία.
Ποιός χρειάζεται
τον Προύστ.

EL PESO

Es esta condenada
impotencia.
Esta ausencia
hasta de rabia.
Este peso.
Sí, este peso:
como un frasco
de aspirinas
en un estómago
vacío.

ΤΟ ΒΑΡΟΣ

Είναι αυτή η καταραμένη
αδυναμία.
Αυτή η απουσία
ως τη λύσσα.
Αυτό το βάρος.
Ναι,αυτό το βάρος:
Σαν ένα φιαλίδιο
σε κενό
στομάχι.

DEMOCRACIA

Otra maldita tarde
de domingo, una de esas
tardes que algún día escogeré
para colgarme
del último clavo ardiendo
de mi angustia.
En la calle
familias con niños,
padres y madres
sonrosadamente satisfechos
de su recién cumplido
deber electoral;
gente encorvada sobre radios
que escupen datos, porcentajes
en los bancos.
Corderos de camino al matadero
dándole a escoger el arma
al matarife.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Άλλο ένα καταραμένο απόγευμα
Κυριακής, ένα απʼ αυτά
τα απογεύματα που κάποια μέρα θα διαλέξω
για να κρεμαστώ
από το τελευταίο καρφί καίγοντας
απʼ την αγωνία μου.
Στο δρόμο
οικογένειες με παιδιά,
πατεράδες και μητέρες
φανερά ικανοποιημένοι
από την πρόσφατη άσκηση
του εκλογικού τους δικαιώματος;
πλήθος με το αυτί στα ραδιόφωνα
που ανακοινώνουν,στοιχεία,ποσοστά
στα γραφεία συλλογής των αποτελεσμάτων.
Πρόβατα επί σφαγή
επιτρέποντας στο χασάπη
να διαλέξει αυτός το μαχαίρι.

EL PESO DEL MUNDO

No puedo leer un solo libro.
Una sola página.
Un solo párrafo.
Ni una línea.
No puedo escribir,
ni coger el teléfono,
ni encender un cigarrillo,
ni extender las piernas,
ni levantarme
siquiera
de esta silla.

Si me buscara
el pulso
estoy seguro
de que no me lo encontraría.
Realmente no sé
lo que me pasa.
No es asco.
No es hastío.
No es abulia.
No es cansancio.
No es indiferencia.
Son todas esas cosas
y no es ninguna.
Es como si el mundo
se me hubiera
parado
encima.

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Δεν μπορώ να διαβάσω ούτε ένα βιβλίο.
Ούτε μια σελίδα.
Ούτε μια παράγραφο.
Ούτε μια γραμμή.
Δεν μπορώ να γράψω.,
ούτε να πιάσω το τηλέφωνο,
ούτε νʼ ανάψω ένα τσιγάρο,
ούτε νʼ απλώσω τις αρίδες μου,
ούτε και να σηκωθώ
απʼ αυτή την καρέκλα.
Αν μου κοίταζε κάποιος το σφυγμό
είμαι σίγουρος
ότι δεν θα μου τον έβρισκε.
Στʼ αλήθεια δεν ξέρω
αυτό που μου συμβαίνει.
Δεν είναι άγχος.
Δεν είναι το κενό.
Δεν είναι βαρεμάρα.
Δεν είναι κόπωση.
Δεν είναι αδιαφορία.
Είναι όλα τα πράγματα
και δεν είναι κανένα.
Είναι σαν ο κόσμος
να έχει σταματήσει
πάνω μου.

EL EXTRANJERO

Me asomo a la terraza.
Una mujer se arregla el pelo
delante de un espejo
en el edificio de enfrente
de mi casa.
Estaba leyendo
a Dostoyewski. Cierro el libro,
lo dejo encima de la mesa,
me siento y abro
otra cerveza. Qué aburrido,
Dostoyewski, la cerveza,
las mujeres, los libros,
los espejos. Qué aburrido
sentarse y esperar la muerte
mientras la gente fornica,
come, trabaja o se solaza
bajo el sol sucio de septiembre,
y uno sabe, positivamente,
que nada va a ocurrir.

Ο ΞΕΝΟΣ

Είμαι αραγμένος στην ταράτσα.
Μια γυναίκα φτάχνει τα μαλλιά της
μπροστά σʼ ένα καθρέφτη
σʼ ένα κτήριο απέναντι απʼ το σπίτι μου.
Διάβαζα τον Ντοστογιέφσκυ.Κλείνω το βιβλίο,
το αφήνω πάνω στο τραπέζι
στενοχωριέμαι κι ανοίγω
άλλη μια μπύρα.Τί βαρετό,
ο Ντοστογιέφσκυ,η μπύρα,
οι γυναίκες,τα βιβλία,
οι καθρέφτες.Τι βαρετό
να κάθεσαι και να περιμένεις τον θάνατο
ενώ ο κόσμος γαμιέται,
τρώει,εργάζεται ή κάνει ηλιοθεραπεία
κάτω απʼ τον βρώμικο ήλιο του Σεπτέμβρη,
και ένα ξέρει,θετικά,ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί.

PARPADEO

Pedro Salinas
dice en un poema
que no quiere dejar de sentir
el dolor de la ausencia
de la mujer a la que ama
porque eso es lo único
que le queda de ella:
el dolor.
No recuerdo sus palabras exactas.
Él lo dice mejor que yo.
Eran otros tiempos.
Salinas está muerto.
La mujer a la que amaba también.
Pronto lo estaremos todos.
La vida es un mero parpadeo.
Abre los ojos
y ciérralos

ΒΛΕΦΑΡΙΣΜΑ

Ο Πέδρο Σαλίνας
λέει σε ένα ποίημα
ότι δε θέλει νʼ αφήσει να αισθανθεί
τον πόνο της απουσίας
για τη γυναίκα που αγαπά
επειδή αυτό είναι το μόνο
που του μένει απʼ αυτή:
ο πόνος.
Δεν θυμάμαι ακριβώς τις λέξεις του.
Αυτός το λέει καλύτερα από μένα.
Ήταν άλλες εποχές.
Ο Σαλίνας είναι νεκρός.
Η γυναίκα που αγαπούσε επίσης.
Σύντομα θα είμαστε νεκροί όλοι.
Η ζωή είναι ένα απλό βλεφάρισμα.
Άνοιξε τα μάτια
και κλείστα.

SABIDURÌA

Una mujer
que pasa en bicicleta
a las dos de la mañana,
hermosas piernas morenas
bombeando los pedales
mientras la brisa le alza el vestido
y revela
un perfecto milagro
de carne femenina en movimiento.

Nuestros ojos
se cruzan un momento
y ya se ha ido.

Son cosas como ésa
las que te hacen darte cuenta
de lo poco que realmente sabes
de nada.

ΣΟΦΙΑ

Μια γυναίκα
που περνά πάνω σε μια μηχανή
στις δυο το πρωί,
όμορφες μελαχροινές γάμπες
πατώντας τα πετάλια
ενώ το αεράκι της σηκώνει τη φούστα
κι αποκαλύπτει
ένα τέλειο θαύμα
γυναικείας σάρκας σε κίνηση.
Τα μάτια μας
διασταυρώνονται για μια στιγμή
και πια έχει φύγει.

Είναι πράγματα σαν κι αυτό
που σε κάνουν να δίνεις σημασία
για τα λίγα που πράγματι ξέρεις
για το τίποτα.

SOLO

Es como siempre
habías querido
estar
y no podías
hasta que
de repente
lo estás
y entonces
ya no quieres
estar solo
pero claro
quién no quiere
lo que no tiene.
ΜONOΣ
Είναι όπως πάντα
είχες επιθυμίσει
να είσαι μόνος
και δε μπορούσες
μέχρι που
αίφνης
το μπορείς
και τότε
πια δε θέλεις
να είσαι μόνος
αλλά στʼ αλήθεια
ποιός δε θέλει
αυτό που δεν έχει.

TANTOMONTA

Te dirán
que vales
lo que eres
y no lo que tienes.
Y tendrán
razón:
sin dinero
es cuando vales
exactamente
lo que eres:
nada.

ΤOΣΟ ΑΞΙΖΕΙ
Θα σου πουν
ότι αξίζεις
γι αυτό που είσαι
κι όχι για αυτό που έχεις.
Και θάχουν
δίκιο:
δίχως χρήματα
είναι όταν αξίζεις
ακριβώς
αυτό που είσαι:
τίποτα.

LLEGA,TOCA,LÀRGATE

Es inútil, le dije.
Escribir.
Escribir es inútil.
Ya, me contestó.
Ya lo estaba yo pensando
el otro día.
¿Y a qué conclusión llegaste?
Pues eso. Lo que dices
tú. Que carece por completo
de sentido.
Sólo que…; bueno,
también poner ladrillos
es inútil.
Sirve para construir casas…,
y paredes. Paredones, también.
Quizá se trate de eso.
¿De qué?
Un oficio, joder, un
oficio. Ni más ni menos
que un oficio.
¿Como decía Pavese?
No, como Pavese no. Como ese músico
de jazz. ¿Te acuerdas?
Freddie Green.
Llega, toca, lárgate.

ΦΤΑΣΕ, ΧΤΥΠΑ, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΟΥ
Είναιανώφελο,τουείπα.
Να γράφεις.
Να γράφεις είνʼ ανώφελο.
Πιά,μου απάντησε.
Πιά,το είχα κι εγώ σκεφτεί
τις προάλλες.
Και σε τί συμπέρασμα κατάληξες?
Λοιπόν σʼ ατό.Σʼ αυτό που λες,
εσύ.Ότι δεν έχει καθόλου
νόημα.
Μόνο ότι.. .;καλά
επίσης το να χτίζεις τούβλα ladrillios
είναι ανώφελο.
Χρησιμεύει μόνο για να οικοδομείς σπίτια..,
και τοίχους.Πεζούλια, επίσης.
Ίσως περί αυτού να πρόκειται.
Περί τίνος?
Για ένα επάγγελμα,γαμότο,για ένα
επάγγελμα.Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο
από ένα ενα επάγγελμα.
Όπως έλεγε ο Παβέζε.
Όχι όπως έλεγε ο Παβέζε, όχι.Όπως εκείνος ο μουσικός
της τζαζ. Θυμάσαι?
O Freddie Green.
Φτάσε, χτύπα, απομακρύνσου.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Ο Roger Wolfe γεννήθηκε στην Αγγλία το 1962. Από το 1966 ζει στην Ισπανία. Είναι ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του 80. Σπούδασε στο West Kent College, γλώσσα, αγγλική και γαλλική φιλολογία. Από το 1986 δημοσίευσε ποιήματα, πεζογραφήματα και δοκίμια για την ποίηση και τη λογοτεχνία. Είναι από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της σύγχρονης ισπανικής ποίησης και οι σχέσεις του με την αμερικάνικη ποίηση των μπήτς και την πρόσφατη αγγλική ποίηση είναι προφανείς, κατά μήκος της σύνολης ποιητικής του παραγωγής, όπως επίσης και το ενδιαφέρον του για τον ιδεολογικό χώρο του περιθωρίου και των αντιεξουσιαστικών κινημάτων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εντάσσεται στο κίνημα της Ποίησης της εμπειρίας (Poesìa dela experiencia που κυριάρχησε στα ισπανικά γράμματα της δεκαετίας του 80. Δημοσίευσε πάνω από είκοσι ποιητικές συλλογές και αρνήθηκε όλες τις βραβεύσεις.