` I. Ποιος μπορεί να πιστεύει δίχως να ετυμολογήσει την πίστη του όπως θροΐζει ο άνεμος στα φύλλα δίχως να μαρτυρά την καταγωγή του; Ποιος μπορεί να επιθυμεί χωρίς να ερμηνεύει τον πόθο του ακολουθώντας το ερωτικό κάλεσμα του τριζονιού; Η στάχτη του δειλινού σπινθηρίζει αγόγγυστα το δάκρυ του νερού προσμένει σκυφτό τη δόξα των παγετώνων και η φιλντισένια Πύλη υποδέχεται τα κουρασμένα γόνατα με τη λαχτάρα του δρομέα. Κανένα αντίτιμο δεν ζητά ο επίμονος μεταξοσκώληκας ούτε αναγνωρίζει χρέος η αρχέγονη ρίζα. Καμία προϊστορία δεν χρειάζεται ο υάκινθος για να ανθοφορήσει ούτε η Πούλια για να χαρίσει τη λαμπερή της πόρπη. Όσα αγαπάς δωρίζονται αυτοφυή. ` * II. Κι αν είδες στον πυθμένα του ουρανού σπασμένες πορσελάνες και γκρεμισμένα αγγεία είναι γιατί το φως που τρίβεται στις παλάμες μας σαν το θυμάρι έγινε λεπίδι στα χέρια των μεταπρατών συνείδησης. Κι αν άκουσες το λυγμό του πεύκου και την κατάρα του δελφινιού είναι γιατί η υπεροψία έγινε πίδακας και μέθη και ουλή. Η θλίψη των ψαράδων του γαλαξία συριστική και το σπέρμα της λάβας κρυσταλλωμένο. Ό,τι σκοτώνεις παίρνει το σχήμα του … Συνεχίστε να διαβάζετε το Σπύρος Αραβανής, «Η Τριλογία της Ύπαρξης».