Το θαύμα του νερού είναι η μνήμη του κόσμου.
Αυτός ο συντελεσμένος μέλλοντας που ο λόγος δε ξέρει να εκφράσει.
Αλλά τα ποτάμια από ποια κρούσταλλα, ποια αστέρια προέρχονται,
από ποιους κομήτες οι παγετώνες αναβλύζουν;
Παλίρροια λέξεων κι εκεί καθρεφτίζομαι έως που γίνομαι
σφουγγάρι να απορροφήσει τον κόσμο.
Μέσα σʼ αυτό το κοίλωμα, σʼ αυτή την αμνιακή μήτρα
τα αντίθετα συμπίπτουν.
Η ζωή, ο θάνατος πουʼ ναι πάλι ζωή, η δίψα, το ενύπνιο.
Η σταγόνα που διαπερνά το χώμα, η τελευταία σταγόνα, το τελευταίο
ρούφηγμα της γης, η σταγόνα που σπάει το βράχο.
Μα λόγια δεν υπάρχουν για να ειπωθεί αυτός ο συντελεσμένος μέλλοντας.
Διαπερνά τους δρόμους του σώματος σχεδόν σαν αίμα να ΄ταν
αλαζονικά μέχρι να ξεβράσει μελάνι.
Να δίνεσαι σʼ αυτή τη ροή με πίστη γνωρίζοντας
ότι πάλι στην επιφάνεια θα επιστρέψει.
Σε γνώρισα, σε αρνήθηκα, με τα χείλη,
με την άκρη της γλώσσας, στο στόμα, ως βαθειά στο λαιμό,
υπόγειο, αθόρυβο ποτάμι, εξαίσιο.
Εγώ ήμουν κιόλας εδώ όταν η πρώτη λέξη φλόγισε τα δέντρα,
πυρπόλησε τον ουρανό, κι ήσουν εσύ σύννεφο γοργό πάνω στις κόμες
άπιαστος, απερίγραπτος συντελεσμένος μέλλοντας.
Οι πρόγονοι των αντιλόπων σαν όνειρα χρωματιστά
αποτυπώνονταν στα βράχια, ήσουν εσύ κιόλας εδώ στο φλοιό της γης
πληγή, βραχογραφία στο απέραντο της ερήμου, όαση
στο άπειρο της θέας, στο διάκενο μεταξύ σιωπής
και προφοράς.
Λόγια δεν υπάρχουν κι όμως φουσκονεριά λόγων είναι
ατελείωτων αυτός ο υγρός συντελεσμένος μέλλοντας.

Ψεύδος 4

Και αναβλύζει όπως
ένα φιλί πάνω στα χείλη
άπτερη άνοιξη
στα μέσα του χειμώνα
αγάπη μου άγρυπνη
ξυπόλυτη και πιστή
στο πιο ανθρώπινο πράγμα
που μας απομένει
στο λόγο που δώσαμε
στον άνεμο που ψηλά
κουβαλάει τους αετούς
με τα μεγάλα μάτια
και τις κοραλένιες ουρές
μια τεντωμένη κλωστή
ανάμεσα σε γης
και ουρανό
αόρατη και αληθινή
όπως η τρεχάλα
του άσπρου
λαγού μέσα στο άσπρο
χιόνι του χειμώνα

Ψεύδος 7

Παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια
της σιωπής
ένα εκατομμύριο
λευκές σελίδες
η Ιστορία
η αληθινή
που τη διηγείται
το τραγούδι
των αποδημητικών πουλιών
μες στον άνεμο
πυραμίδες άμμου
ναοί που το δάσος
κατάπιε
σκόνη γυαλιού
όλη αυτή η μνήμη
θα αναγεννηθεί
μια μέρα
στην απέραντη
απέριττη
διαφάνεια της

Ουρανός 5

στην Αγγέλα
που δεν θα το μάθει

Ψηλαφίζει το
χέρι μου ηλιθιο
ειδώς
ενήλικο και άδειο
το μικρό ζεστό
φτερό ενός αγγέλου
τυφλό
ρωτά χαμηλόφωνα
το όνομά μου
με το αβέβαιο
σκίρτημα πέταγμα
έναν κόσμο μετρά
αγνώστων ανθρώπων
και να ΄μουν μονάχα
ο θεός ενός περασμένου
χρόνου, θα είχα
δημιουργήσει έναν ουρανό
θαυματουργικά
μόνο για να του δείξω
πόσο όμορφα πετάει
η μικρή Μπαλαρίνα
με τη μεγάλη ουρά

Συνομιλία 9

Κοχύλια και χαλίκια
θα διαβάσεις σʼ αυτή τη βιβλιοθήκη
στην ακρογιαλιά
θα διαβάσεις πρωϊνά και βασιλέματα
και πόδια γυμνά και παιχνίδια
παιδιών θα συγχωρήσεις
αστοχίες τυπογραφικές λάθη και κάποιες
γραμματικές ανωμαλίες
κι όταν θα΄χει ο ήλιος
στεγνώσει την επιδερμίδα σου
αινιγματικά κρύσταλλα
αλατιού θα λαμποκοπήσουν
μέσα σʼ αυτή τη βιβλιοθήκη
στην ακρογιαλιά
όπου τα δάκρυα στεγνώνουν
με την αύρα και
το χαμόγελό σου
γλυκύτατα
μαντάρει τον ορίζοντα

Ψεύδος 9

Ανθίζουν αστέρια
γαλάζια οι έρημοι
μες στο βράδυ
ως μες στο πετσί
τα τεντωμένα χέρια
της ακροβάτισσας στο τραπέζιο
σκίζουν το κενό
κι έχουν σίγουρο το στήριγμα
και επιτέλους τα μάτια
στον ουρανό στρέφονται
ζούνε το όνειρο
της πομπής των άστρων
στο δρόμο ενός
νέου κόσμου
τα χέρια ενώνονται
αληθινά
σταθερά στο ανθρώπινο
εκκρεμές το φιλήδονο
μέσα στο τσίρκο όπου όλοι
μοιάζουν
ιδιότροποι δαμαστές
κλόουν θηρία
σκολιοί ακροβάτες
λαστιχάνθρωποι
ισχνοί νάνοι
αινιγματικά χαμόγελα
της ταμίας