(φωτογραφία: Πασχάλης Τούνας)

`

Τέφρα από το καλοκαίρι του ʻ36
«Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου…»

Την κίτρινη νύχτα της άλλης πυράς
έβγαλαν οι αδελφές σου όλα
τα πράγματά σου στην αυλή
δεν ξέρω ποια άναψε
το σπίρτο μια Ρίτα θα το ʻμαθε
από τις εφημερίδες.

Ήμουν εκεί (με είδες;) διέσωσα
μια μεταλλική ξύστρα
με δυο βιδούλες σα μάτια
εντόμου δεν μʼ έπιανε
εμένα η φυματίωση
«θυμάμαι» λένε το αντιγόνο.

Όταν κρυώνω επιμένω πως
γράφω στις στάχτες εκείνου
του Αυγούστου στέκομαι
τρεις γενιές πιο κει και
σʼ απαθανατίζω μονάχα
αυτή η φωτιά με κρατάει.

* Στη μνήμη του ποιητή Νίκου Μπούρα

`

*

Κύθηρα – Αντικύθηρα
(σχέδια σε αντικριστούς καναπέδες)

Φ
έτος
θα πάμε
είπες και δε
διαφωνήσαμε στο πού
μετά από τόσα βουλιαγμένα πλοία
τόσες μουντζούρες στο χάρτη
τον αστρολάβο στο ντουλάπι με τις αλατιέρες
τις προπέρσινες άμμους (της Κρήτης)
σαν ρεβύθια στο στρώμα μας.

Φέτος μʼ αγαπούσες.
Δεν αντιλέγω.

`

*

Ακόμα περιμένω
(ήττες με στυλ)

Όταν σε περιμένω
όρθια στο σταθμό
τη λέξη σκέφτομαι
αντί για το κενό
μετρώ τα γράμματα
είναι οκτώ
κλίνω το ρήμα
-πού την κεφαλήν-
σ’ όλους τους χρόνους
είναι οκτώ
και κάνω αναγραμματισμούς
π ι μ έ ρ ω ν ε
ε μ π ώ ν ι ρ ε
μ ω ρ ε ν ε π ί
ε μ ν ι ρ έ π ω
μήπως προκύψει κάποιο νόημα
ν’ ακουμπήσω.

`

*

Αποδεικνύεται ότι

Το άθροισμα
των βλεμμάτων
φευγάτων εραστών
στους αρμούς της ημέρας
στο δέλτα των δρόμων
στο φανάρι στο φούρνο
ή καθώς περιμένουν
το τρόλεϊ στον ήλιο
τον ήλιο στο τρόλεϊ

ισούται κατά προσέγγιση
με το γινόμενο
σήκωμα του χεριού σου
να δείξεις
την κίτρινη γονιμότητα
της πούδρας του πεύκου
που μπαίνει στο αμάξι
κι απλώνει την άνοιξη
στον καθρέφτη μου.

`

*

Ξύλο και μέταλλο

“Remember when we used to play?“
NANCYSINATRA

Xτες ονειρεύτηκα το παιχνίδι που
παίζαμε μικρά στο απλωτό βελούδο
της σάλας ανάμεσα στους έγχρωμους
καναπέδες και τα βαλσαμωμένα
πόδια των μεγάλων κάποιος πεσμένος
στα τέσσερα με τα μάτια δεμένα μια
κουτάλα στο χέρι έψαχνε χτυπώντας
εδώ εκεί και στο αβέβαιο του αέρα
μια αναποδογυρισμένη κατσαρόλα
οι άλλοι τον βοηθούσαν «ζεστό, ζεστό»
του φώναζαν όταν πλησίαζε και «κρύο»
κάθε φορά που άθελα απομακρυνόταν.

Xτες ονειρεύτηκα πως
επιτέλους η φωνή σου
δεν ξεχώριζε πια απʼ τις
άλλες να λέει επίμονα
«ζεστό» το κρύο και
«κρύο» το ζεστό
σʼ ένα έρμαιο.

`

*

Μουσική δωματίου

Δυο στόματα
δυο καμπύλες
δυο κύκλοι
άλλοι δυο κύκλοι που εφάπτονται
άλλες δυο καμπύλες
δυο τριγωνικές γλώσσες
δυο τετράγωνα μαξιλάρια
σε συνεχή ροή
ορίζοντας
αυτό που φαίνεται αλλά δεν υπάρχει.
Και το χιόνι έξω
να ακυρώνει την πυκνή γεωμετρία
του πραγματικού κόσμου.