`
Tα ποιητικά κείμενα δεν έχουν δεδομένο και σταθερό νόημα. Οι ερμηνείες των ακροατών είναι φυσικό να διαφέρουν ακόμα και για τα παραδοσιακά μουσικά είδη, που υποτίθεται ότι δημιουργούνται και ερμηνεύονται στη βάση γνωστών και καθιερωμένων κωδίκων. Τα μουσικά είδη είναι, παρόλα αυτά κοινωνικά φαινόμενα και οι ερμηνείες και αξιολογήσεις των ακροατών έχουν σε μεγάλο βαθμό συλλογικό χαρακτήρα και ακολουθούν λίγο πολύ κοινούς τόπους και τροπικότητες που μπορούν να ανιχνευθούν μέσα στην εθνογραφική έρευνα.
[….]
Η ανάλυση προσπαθεί να προσεγγίσει τον τόπο με τον οποίο τα κείμενα των τραγουδιών κατανοήθηκαν στην εποχή τους (1952-1967) από το λαϊκό κοινό μέσα από την εθνογραφική και κειμενική τους πλαισίωση.
[….]
Οι στίχοι των τραγουδιών αποτελούν πολιτισμικά κείμενα με μεγάλη επιρροή. Η μουσική επένδυση των κειμένων αυτών, η ενσώματη επιτέλεσή τους μέσα από τον χορό και άλλες σωματικές εκφράσεις, και η σύνδεσή τους με τελετουργικά πλαίσια και αντιδομικές μορφές κοινωνικότητας εμπλουτίζουν, αναβαθμίζουν και εντατικοποιούν το νόημά τους και της συμβολική τους αποτελεσματικότητα.

[Aπό την Εισαγωγή του βιβλίου]


`

Η ιστορία του Στέλιου Καζαντζίδη δεν είναι απλώς η ιστορία ενός σπουδαίου καλλιτέχνη και ενός ικανού επαγγελµατία, που έγινε µεγάλος σταρ σε µια εποχή µεγάλης ανάπτυξης της πολιτισµικής βιοµηχανίας και των ΜΜΕ, αλλά και η ιστορία ενός ανθρώπου που κατάφερε να µετουσιώσει τα τραύµατά του και τις εµµονές του σε αναλγητικό τραγούδι, ενός ανθρώπου ο οποίος, τραγουδώντας τον εαυτό του και ενσαρκώνοντας τα τραγούδια του, κατάφερε να δηµιουργήσει και να συντηρήσει έναν µύθο. Η παρούσα µελέτη, εξετάζοντας τις διαφορετικές όψεις του µουσικού έργου, της δηµόσιας παρουσίας και της υποδοχής του τραγουδιστή, αναλύει το «φαινόµενο Καζαντζίδη» ως µια τελετουργική τέχνη συµβολικής διαµαρτυρίας και θεραπείας, που ανταποκρίθηκε στην αποσιωπηµένη κοινωνική οδύνη της δεκαετίας του 1940 και συνόδευσε τα φτωχά στρώµατα της ελληνικής κοινωνίας στα δύσκολα χρόνια της µετανάστευσης και του αυταρχικού εκσυγχρονισµού. Ταυτόχρονα εξετάζει σε βάθος τα κείµενα των «κοινωνικών» τραγουδιών της περιόδου 1952-1967, αναλύει τα θέµατα και τους συµβολισµούς τους και φωτίζει µε ενδιαφέροντες τρόπους την κοινωνική εµπειρία και τις ιδεολογικές διεργασίες της εποχής.

[Από την παρουσίαση του βιβλίου]

`

***********************************************************
Ο Λεωνίδας Οικονόμου διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Απόφοιτος του Πανεπιστήμιου Αθηνών, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Εcole des Hautes Εtudes en Sciences Sociales και στο London School of Economics, από το οποίο πήρε και το διδακτορικό του δίπλωμα. Έχει διεξαγάγει επιτόπια έρευνα στις ΗΠΑ και την Ελλάδα και έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες για τον αμερικανικό πολιτισμό, για την τοπική ιστορία και την παραγωγή του χώρου στην Αθήνα, καθώς και για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι.