Γιώργος Μύαρης, Ο Αλέκος Ζούκας παρών σαν ένας «τρυφερός και ακατάλυτος ενεστώτας»

Τεχνίτης μοναδικός ο Αλέκος Ζούκας, όχι μόνο στο μπουζούκι και στη συγγραφική γραφίδα. Στις διαδρομές επιμένω, αυτές που χάραξε στη γεωγραφία της ψυχής, στην ιστορία του ανθρώπινου πόνου και στην ποιητική της παράδοσης, κι αξίζει να προσεχτεί το έργο του! Κύκνειο άσμα του Αλέκου υπήρξε, απʼ όσα γνωρίζω, το πεζογράφημα «Στην Χίο με τον Anatol de Meibohm» (εκδόσεις Φαρφουλάς, Αθήνα, Νοέμβρης 2011). Από αυτό αποσπώ σχεδόν τρείς σελίδες (141-144), πυκνογραμμένες και μεστές με τα νοήματα που θέλει ο Αλέκος μας κοινωνήσει. Ίσως κεντρίσω την περιέργεια των αναγνωστών και κινητοποιήσω το ενδιαφέρον. Στο αφήγημα χαμογελούν και θλίβονται πρόσωπα που οι ζωές τους υποκύπτουν, όπως και ο λογοτεχνικός καμβάς που πλέκει ο Αλ.Ζούκας, σε φανερές και λανθάνουσες επικαλύψεις, συναντήσεις, αλληλεπιδράσεις πολιτισμών. Πότε με την ενσάρκωση του Αφηγητή και πότε με το επινοημένο προσωπείο του Anatol de Meibohm (ως ημιδιαφανής περιηγητής στη Χίο, αλλά στʼ αλήθεια ως συγγραφέας του 20ου αιώνα, ενδιαφερόμενος για τη μελέτη των πολιτισμικών συγκρητισμών στην Ανατολή) αφηγείται με μαστοριά. Θέλγεται από την απλή ομορφιά του γυναικείου σώματος, ικανού να νικήσει τον χρόνο και τα όποια μέτρα ακυβερνησίας των …κυβερνήσεων … Συνεχίστε να διαβάζετε το Γιώργος Μύαρης, Ο Αλέκος Ζούκας παρών σαν ένας «τρυφερός και ακατάλυτος ενεστώτας».