`

Ανασκόπηση

Ο χειμώνας μου κράτησε δυο καλοκαίρια
Το πρώτο η θάλασσα με έπνιξε
Το δεύτερο την ήπια ολάκερη εγώ
Έγινα ψάρι
Έγινα άμμος
Έγινα φύκι
Επέζησα

Τώρα ένα φως μένει αναμμένο τις νύχτες
Η θάλασσα μέσα μου ταξιδεύει γαλήνια
Με περιέχει
Την κατοικώ

Είναι κι αυτό μια κάποια ανακωχή.

`

*

Μόνοι

Ι
Ένας άντρας μόνος.
Φοράει ένα παράσημο στο μέρος της καρδιάς
Παράσημο από τις μάχες που δεν έδωσε
Τα χέρια του απέμειναν μισά
Τρόπο δεν έχει να αγκαλιάσει
Στέκεται μόνος.
Σαν σκιάχτρο για να διώχνει τα πουλιά
Από το μέσα του ολάνθιστο χωράφι
Στο μάγουλο έχει μια τρύπα, ωσάν φιλί
Λουλούδι να θυμίζει μιαν άλλη εποχή
Και να θελες δεν θα μπορούσες να τον βρεις
Φρόντισε να χαθεί σε σκάλες στριφογυριστές
Που δεν θα ανέβουνε ποτέ
Μονάχα κατεβαίνουν.

ΙΙ
Μια γυναίκα μόνη.
Φοράει ένα λουλούδι στα μαλλιά
Μαραμένο, ωσάν τα χείλη της
Από την πολύ δίψα έχασε την αίσθηση της γεύσης
Δε θυμάται πια.
Άφησε τα χέρια να μακρύνουν
Για να αγκαλιάζει καλύτερα
Μα αυτό ξαφνιάζει
Κι όλοι φεύγουν μακριά
Την γνώριζα κάποτε
Τώρα φοράει τα ρούχα μου
Κοιμάται στο κρεβάτι μου
Και κατηγορεί εμένα
Για εκείνο το μαραμένο λουλούδι στα μαλλιά.

`

*

Ερωτικό Γράμμα

Σου γράφω από την εξορία της αγάπης
όπου τα δέντρα είναι κουτσά και τα σύννεφα ματωμένα.
Βγαίνω κάθε μέρα μια βόλτα
με μια σκάλα να κρέμεται στα μαλλιά μου.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φτάσεις
παρά ανεβαίνοντας στον ουρανό
όταν αρχίζει να πέφτει η βροχή.

Σου γράφω σε μια καινούργια γλώσσα
για να σου πω πως η αγάπη δεν είναι άλλο
παρά η ανυποταξία του φόβου
μπροστά στην άβυσσο του εαυτού μας.

`

*

23 του Σεπτέμβρη

Κάθε ημέρα κουβαλάει τους νεκρούς της
Κάθε παιδί ένα γονιό θαμμένο
Κάθε γονιός μια τελευταία ανάσα
Έχω και εγώ μια ημέρα να ξεχνάω
μια μέρα που δεν ήθελα να έρθει
χρωματισμένη με την δική σου ανάσα
που φύσηξε για τελευταία φορά στο πλοίο να φύγει.

Κι έμειναν τα χρώματα στις αποθήκες να σε περιμένουν
Τα καράβια στις δεξαμενές να σε θυμούνται
Κι οι άγιοι επιχρυσωμένοι
να σε προσκυνούν.

`

*

Σπίτι

Θα μπω σε ένα καινούργιο Σπίτι.
Ένα Σπίτι, χτισμένο από όλες τις φορές που δεν τόλμησα.
Θα πάρω τον φόβο με το μέρος μου.
Θα τον κάνω δικό μου.
Θα βάψω τους τοίχους στα χρώματα του πόνου που νιώσαμε.
«Οχτώ φορές να πέφτεις εννιά να σηκώνεσαι»
θα κρέμονται οι κουρτίνες στα παράθυρα.
Για πόρτα θα βάλω μια θάλασσα.
Για να μπει κάποιος θα πρέπει να ξέρει κολύμπι.
Στο κουδούνι θα γράφει μια ερώτηση.
Δεν θα γνωρίζω ούτε εγώ την απάντηση.
Το κλειδί θα είναι βουτηγμένο σε λάδι
απʼ τα καντήλια των ανθρώπων που έφυγαν.
Για να μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι φεύγουν, δε μένουνε.
Γιʼ αυτό στους τοίχους θα έχω φωτογραφίες απʼ τις απουσίες τους.
Τότε που εκείνος ο φίλος δεν μπόρεσε.
Τότε που ο αδερφός δεν σήκωνε το τηλέφωνο.
Τότε που η μάνα δεν μίλησε.
Τότε που ο πρώην αγαπημένος δεν ήρθε.
Τότε που ο πατέρας έφυγε.
Και δεν υπήρχε πια κανένας στην θέση του.
Στην κουζίνα θα καίει πάντα μια φωτιά,
έτοιμη αν θέλει κάποιος να βράσει να πιει λίγα δάκρυα.
Στο τραπέζι θα βρίσκονται λόγια αφημένα σαν ψίχουλα.
Λέξεις που δεν πρόλαβαν να βγουν απʼ το στόμα μας.
Ή άλλες που μόνοι μας πνίξαμε.
Θα είναι όλες εκεί.
Κι ένα μαχαίρι παρατημένο ακριβώς δίπλα,
να το χρησιμοποιεί ο καθένας κατά βούληση.
Στην βιβλιοθήκη αντί για βιβλία θα υπάρχει ένας φάρος.
Θα δείχνει τον δρόμο ακόμα κι όταν δεν θα είμαστε εκεί.
Γιατί συχνά θα λείπουμε ακόμη κι εμείς.
Θα υπάρχει όμως πάντα το κρεβάτι μας ξέστρωτο.
Πάντα έτοιμο να αντέχει την πιο άγρια σιωπή.
Εκεί θα αφήνω ένα σημείωμα για σένα,
να το παίρνεις κάθε μέρα πριν φύγεις να σε κρατάει ζεστό.
Θα γράφει μια λέξη που όσο την έχεις μαζί σου θα γίνεται φως
κι όταν γυρίζεις θα λιώνει.
Κάθε βράδυ θα την φτιάχνουμε κι οι δυο μαζί στο κρεβάτι μας.
Κι ύστερα θα κοιμόμαστε αγκαλιά
σα να μην υπάρχει άλλο αύριο για μας.
Κι όταν μια μέρα δεν γυρίσεις,
θα βάλω και την δική σου φωτογραφία στον τοίχο.
Εκείνη από όταν μου είχες θυμώσει
για να μην ξεχάσω πόσο με πόθησες.
Έτσι θα είναι το καινούργιο μου Σπίτι.
Γεμάτο από Αγάπη που θα καίει.
Μέσα σε τέσσερις τοίχους από φόβους
που θα κρατάνε τους ανέμους μακριά.
`

`

*

Βιογραφικό Σημείωμα

Γεννήθηκα λέξη
Σπούδασα σε τοίχους σχολείων
Λευκώματα κοριτσιών
Μπλουζάκια ερεθισμένων νεαρών.

Μεγάλωσα κύμα
Χτύπησα στα βράχια της ενηλικίωσης
Έπνιξα μεθυσμένες κραυγές
Βούλιαξα κατακερματισμένους φόβους

Παντρεύτηκα ουρανό
Έκανα κούνια ανάμεσα στα σύννεφα
Ταξίδεψα ως τις χαμηλές κορφές
Βούτηξα στο κενό

Θα πεθάνω τρέλα
Στολισμένη με λέξεις άλλων
Ντυμένη φόβους δικούς μου
Και το κενό να χει γίνει ο απανταχού σύντροφος μου