[author] Του Ισαάκ Σούση [/author]

`

Έχει και κάποιο τσίγκλισμα για περαιτέρω αυτογνωσία το «Έλληνες φονιάδες των λαών» που άρχισε να ακούγεται σε σχέση με τις πολιτικές και τις συμπεριφορές για τους πρόσφυγες. Ομως είναι και παράφορα μεροληπτικό και άδικο.
Ό,τι και να συνέβη με τους λιμενικούς στην διάσωση και μεταφορά των Σύριων προσφύγων που «προωθηθήκανε» από το Φαρμακονήσι και μπορώ να δεχτώ αυτολεξεί τις μαρτυρίες των διασωθέντων μια και τα αποτελέσματα της έρευνας θα αργήσουν και πάλι δεν θα είμαι απαλλαγμένος εντελώς από την υποψία του κατά πόσον θα είναι αδιάβλητη – δεν θα με κάνει να υιοθετήσω το σχόλιο του Σύριου πρόσφυγα που δήλωσε ότι: «Έχω πάει σε πολλές χώρες της Ευρώπης , καμια αστυνομία δεν είναι- εννοεί κτηνώδης και εγκληματική – σαν την ελληνική.»

Το ότι έχει πάει σε πολλές χώρες της Ευρώπης μου αφήνει κάποια κενά , και δηλαδή τι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης τον συνέλαβε ή τον διέσωσε η Αστυνομία; Δεν το κατάλαβα. Το δεύτερο σκέλος της πρότασης είναι αυτονόητα αναληθές όσο και να μπορεί να χρησιμοποιηθεί προπαγανδιστικά, συνιστώντας ακόμα ένα σλόγκαν της προοδευτικής πλευράς αυτή τη φορά. Δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις της κτηνωδίας κυρίως όταν μιλάμε για πολιτισμένους Ευρωπαίους, αν το θέλετε κι έτσι. Η ανιστόρητη και αντι επιστημονική συνθηματολογία δεν συνεισφέρει παρά μόνο στην φόρτιση και δυστυχώς οι προοδευτικοί δεν είναι καθόλου, απαλλαγμένοι των δικών τους ταλιμπανικών καταλοίπων-γιατί και οι προοδευτικοί έχουν ψυχή.
`

Το θέμα είναι αν θες να βοηθήσεις, να συμπαρασταθείς, να αναλάβεις,  οι αντιπαραβολές εγκλημάτων πραγματικά μας μαράνανε, σαν κινήματα, σαν συνειδήσεις, σαν ανθρώπους. Είναι σοκαριστικό βέβαια αυτό που ισχυρίζομαι γιατί όλων μας τα κίνητρα είναι χτισμένα σε ανταγωνιστική βάση. Έτσι και η υπεράσπιση των θυμάτων καταλήγει σε εργολαβική αρμοδιότητα αντί να είναι ως όφειλε μέριμνα κάθε ανθρώπου που δεν συγχέει τις πολιτικές του πεποιθήσεις με την αντίδραση του απέναντι στο τραγικό και απάνθρωπο συμβάν. Όσον αφορά όμως στην οφειλόμενη συμπαράσταση. σε καμιά περίπτωση όμως δεν γίνεσαι ελκυστικός στους μικροαστούς – όπως και συ έξαλλου στη νοοτροπία, με τις ίδιες φοβίες, προβολές και ανασφάλειες βάζοντας τους το δάχτυλο στο μάτι, επιδεικνύοντας σαν ασφαλή διαφορά μαζί τους, αυτό που εσύ ο συνειδητοποιημένος επέλεξες σαν αποστολή.

`

Οι διεθνιστές αγωνιστές επιτέλους οφείλουν να αποδεχτούν τα κενά της θεωρίας τουs για τη φύση των ανθρώπων και όχι τα βιομοντέλα που επαναλαμβάνουν στερεότυπα στην αντίληψη τους ότι η ανθρώπινη φύση είναι θέμα προγραμματισμού, άρα με την κατήχηση και την παιδεία θα εξαλειφθούν όλες οι άλλες διαφορές και θα μείνει μόνο αυτή των ισχυρών και των αδυνάτων, των πλουσίων και των φτωχών άποψη που εξάλλου όπως όλα δείχνουν την προσπορίστηκε ο επιστημονικός αδιάλλακτος υλισμός για τους δικούς του λόγους και με πολύ πετυχημένα όπως όλοι διαπιστώνουμε αποτελέσματα.

Στον χριστιανισμό τουλάχιστον αφήνεται το περιθώριο να μεταστραφούν τα μεγαλύτερα αποβράσματα, και ψυχολογικά – είναι πολύ πιο πιθανή η ολοκληρωτική αναμόρφωση μιας εντελώς λανθασμένης συνείδησης, από μιας όπως θα λέγαμε, αν ήταν ένα συμβατικό γνωστικό αντικείμενο, ημιμαθούς. Είναι χαρακτηριστική η αποδοκιμασία του αρχετυπικού Χριστού στους οργανικούς διανοούμενους, όσο και για τους πλούσιους και μάλιστα τόσο που τους καταχωρεί μαζί. Ενδιαφέρον αν μη τι άλλο.

`

Αντιστρέφοντας τους ρόλους δεν αλλάζει το έργο. Είναι ας το πούμε φυσιολογική και προβλέψιμη και δείχνει αναμφίβολα μια προωθημένη σε σχέση με τους εθνικιστές, αντίληψη που προχωρά στο να κατονομάζει σαν θύτη, τον ομοεθνή, τον ομόθρησκο, ακόμα πιο προχωρημένη όταν κατονομάζει τον ομοϊδεάτη σαν θύτη, είναι το μεταπτυχιακό όταν αυτοενοχοποιήσαι αλλά και πάλι δεν είναι αληθές .
Στον ευαγγελικό χριστιανισμό αυτό απορρίπτεται σαν ζηλωτισμός, στην ψυχαναλυτική προσέγγιση είναι ναρκισσιστικό σύμπτωμα. στην θρησκειολογική, κοινωνιολογική του προσέγγιση ορολογήθηκε σαν μεσσιανισμός. Σε κάθε περίπτωση δεν φτούρησε.

Το καλό είναι υδρόφυλο στοιχείο, κάποτε πνιγεται, κάποτε διασώζεται, βυθίζεται σαν θησαυρός και σαν ναυάγιο, σε κάθε περίπτωση το κάνεις και το ρίχνεις στον γιαλό , αντί να ρίχνεις ανθρώπους στο πέλαγο. Είναι τυχαίο και απρόβλεπτο, συγγενικό στην αρχή της απροσδιοριστίας, είναι παράλογο σε αντίθεση με το τόσο λογικό, ότι «όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και πνιγόμαστε», που ούτε αυτό ακόμα ποτέ δεν καταφέραμε επίσης να το ακολουθήσουμε με συνέπεια. Πόση απόσταση από την απόδοση μέχρι την ανάληψη της ευθύνης. Πόσο υπεράνθρωπη πράγματι η προσπάθεια να τεκμηριώσεις την ρωγμή στο σύστημα και στον άνθρωπο που το δημιουργεί.

`

* Ο Ισαάκ Σούσης είναι στιχουργός.