`

Γιος της Κίρκης και του Ποσειδώνα, πρόσωπο της Ρωμαϊκής Μυθολογίας, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στον Πάνα, ο Φαύνος διαθέτει μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική φυσιογνωμία μέσα στους αιώνες. Μισός άνθρωπος και μισός κατσίκι, αγαπά τον αυλό και τις Νύμφες, τριγυρνά στα δάση και ονειρεύεται. Στην πάροδο του χρόνου, τα ζωώδη χαρακτηριστικά του εξανθρωπίζονται, γίνεται γλυπτό κόσμημα σε βίλα της Πομπηίας, και στο επικό ποίημα του Νόννου “Διονυσιακά” βοηθά τον Διόνυσο στην εκστρατεία του στις Ινδίες.

Η χριστιανική εικονογραφία διατήρησε, εντελώς απρόσμενα, τον χαρακτήρα του Φαύνου, δαιμονοποιώντας τον και αποδίδοντας συγκεκριμένα εμφανισιακά του γνωρίσματα στον Σατανά. Χάρη στην τόλμη της καλλιτεχνικής φαντασίας, ο Παν/Φαύνος ανασταίνεται στη διάρκεια της Αναγέννησης. Ο Θρίαμβος του Πανός θα απεικονιστεί από τον Λουκά Σινιορέλι, και αργότερα από τον Πουσέν. Ζωγράφοι του 18ου αιώνα, όπως ο Μπουσέ, εμπνέονται από τη βουκολική ποίηση του Θεόκριτου και την τοπιογραφία του Βιργίλιου, και ζωγραφίζουν τον Φαύνο σε στιγμές ερωτικής έκστασης.

`

Το θέμα του Φαύνου θα απασχολήσει τον Μαλλαρμέ που από το 1865 γράφει ένα ηρωικό ιντερμέδιο, ένα δραματοποιημένο μονόλογο, “Το Απομεσήμερο ενός Φαύνου” που εκδίδεται το 1876, με εικονογράφηση του Μανέ. Το ποιητικό αυτό έργο θα εμπνεύσει τον Ντεμπισύ, για το ομότιτλο μουσικό έργο που θα παρουσιαστεί το 1910. Δυο χρόνια αργότερα, ο Νιζίνσκι θα κάνει τη σχετική χορογραφία, προκαλώντας σκάνδαλο με τις κινήσεις αυνανισμού του Φαύνου. ‘Εκτοτε το μπαλέτο θα ξεφύγει από τις κλασικές φόρμες. Το 1972 ο Νουρέγιεφ παρουσιάζει στο Λονδίνο τη δικιά του χορογραφία, με παρτεναίρ-νύμφη τη Τζένιφερ Πένυ.  (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ)

`

Η μουσική σύνθεση του Ντεμπισύ, Πρελούδιο για το Απομεσήμερο ενός Φαύνου, θα μείνει ανολοκλήρωτη, και όπως ο ίδιος ο συνθέτης γράφει: «είναι μια ελεύθερη απόδοση του ποιήματος του Μαλλαρμέ, μια διαδοχή εικόνων από όνειρα και επιθυμίες του Φαύνου που τελικά καταφεύγει στον ύπνο, αφού πρώτα αναμετρηθεί με την παντοδυναμία της φύσης».
Το 1977 ο Μπρούνο Μποζέτο παρουσιάζει σε καρτούν μια διαφορετική εκδοχή του Φαύνου, με έναν αστείο γέρο να τρέχει μάταια πίσω από Νύμφες και Ναϊάδες. (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ)

`

Επιλογή στίχων από ΤΟ ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟ ΕΝΟΣ ΦΑΥΝΟΥ, ΣΤ. ΜΑΛΛΑΡΜΕ

`

Όταν το φως των σταφυλιών ρουφήξω…
Τ’ άδειο τσαμπί στο θερινό ουρανό με γέλια θα υψώσω…

*

Μήπως αγάπησα ένα όνειρο;

*

Μόνος χαιρόμουν το ιδανικό παράπτωμα των ρόδων…

*

Τρέχω να δω τον ίσκιο που ‘χεις γίνει…

*

Τα χέρια μου αδύναμα από ασαφείς θανάτους
Και τούτη η λεία η αχάριστη πάντοτε μου ξεφεύγει…

*

Είναι καιρός να κοιμηθώ…