Ακούστε ΕΔΩ την Dorothy Parker να διαβάζει το «One Perfect Rose»

ONE PERFECT ROSE. ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ.

Μόνο ένα, λουλούδι μου ʼστειλε
από τότε που γνωριστήκαμε.
Τον πιο τρυφερό πληροφοριοδότη, διάλεξε.
Κατευθείαν στην καρδιά, αμόλυντο,
ακόμα μύριζε την πρωινή δροσιά.
Ένα “τέλειο” τριαντάφυλλο.
Την γνώριζα την γλώσσα των λουλουδιών,
“τα ευαίσθητά μου φύλλα, κρύβουν μέσα την καρδιά του” έλεγε.
καιρό τώρα, ο έρωτας, το πήρε πια το φυλακτό του.
αυτό το ένα , “τέλειο” τριαντάφυλλο.
Γιατί ποτέ, κανείς δεν μου ʽστειλε εμένα,
μια τέλεια λιμουζίνα, αναρωτιέμαι;
Α! Όχι! Εμένα η τύχη μου είναι πάντα,
μόνο να μου στέλνουν,
ένα “τέλειο” τριαντάφυλλο.

Α VERY SHORT SONG. ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Κάποτε, νέα σαν ήμουν και αληθινή,

κάποιος με στενοχώρησε.

Την εύθραυστη καρδιά μου ράγισε στα δυό.

Και αυτό είναι κακό.

Ο Έρωτας είναι για τους άτυχους

κατάρα.

Κάποτε, ράγισα μια καρδιά και ʽγώ.

Και αυτό είναι χειρότερο.

AUGUST. ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Όταν τα μάτια μου μοιάζουν με αγριόχορτα

και τα χείλη μου σαν πέταλα που στροβιλίζονται

στον αέρα που φυσά,

εκεί, που αρχίζουν οι γέρικες οξιές

δίπλα σε μια τούφα αγριοκαλαμιές.

Όταν οι ώμοι μου είναι σαν γέρικοι θάμνοι

και η ψιλόλιγνη πασχαλιά, σπρώχνει

προς τα πάνω, επάνω μέσα απ΄ την καρδιά μου,

Καλοκαίρι, εκδικήσου με!

Φώτισε το τσίγκινο φεγγάρι σου και

βάλε τα αστέρια σου να πέφτουν

από τον χάρτινο ουρανό σου,

Ποτέ πια να μην με πιάσει η κατάρα

μιας γύφτισσας βρομιάρας και ερωτιάρας

που τα σκονισμένα δαντελένια ρούχα της

σέρνονται κάτω καθώς απομακρύνεται..

STAR LIGHT STAR BRIGTH. ΑΣΤΕΡΙ, ΑΣΤΕΡΑΚΙ ΜΟΥ.

Αστέρι μου εσύ, κάνε μου τη χάρη.

Τί να διαλέξω άραγε;

Να πάρω άφεση αμαρτιών;

η, μήπως, δετά παπούτσια ένα ζευγάρι;

Διαμαντένιο αρραβώνων δαχτυλίδι να ζητήσω;

λαμπερό, λεπτεπίλεπτο και ολοστρόγγυλο;

Η να παρακαλέσω, για ένα φρεσκοσκαμμένο

ανάχωμα να με καλύψει;

Απαλή μου εσύ αχτίδα, μήπως,

για χρυσό είναι καλύτερα να σε θερμοπαρακαλέσω;

ή με καράβια νʼ αρμενίζω

ή μήπως,

να σε ικετεύσω,

για πάντα να μισώ

δυο χείλη που ψέματα μου λένε;

Κρέμεσαι αστέρι μου ψηλά στον ουρανό ή βρίσκεσαι κοντά μου;

Καίει το φώς σου ή αργοσβήνει;

Μία είναι η ευχή μου!

και να την ξεστομίσω δεν τολμώ.

μήπως και, αληθινή τη χάρη μου την κάνεις.

δικό μου να τον έχω.

RESUME. ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ.

Τα ξυράφια σε πονάνε,

τα ποτάμια είναι υγρά και σκοτεινά,

τα δηλητήρια αφήνουν λεκέδες

και τα χάπια σε ναρκώνουν.

Τα όπλα είναι παράνομα,

τα σκοινιά ξεχειλώνουν

και το γκάζι βρωμάει.

Τελικά, καλύτερα να ζήσω!

A CERTAIN LADY. ΠΑΝΤΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ “ΚΥΡΙΑ”.

Αχ! πως μπορώ για χάρη σου να γελώ

και το κεφάλι μου με χάρη να γέρνω.

Και τα λόγια σου τα βιαστικά,

με διψασμένα χείλη να τα πίνω.

Για χάρη σου τα χείλη μου άλικα να τα βάφω

και με τʼ ακροδάχτυλα, τα φρύδια σου

να ισιώνω,

την ώρα που εσύ, για τις αγάπες σου

μου λες.

Αχ! Μπορώ, να γελάω και να σε θαυμάζω

με μάτια εκστατικά.

Και σύ, γελάς μαζί μου.

Ποτέ να δεις δεν θα μπορέσεις, τους χίλιους

μικρούς θανάτους που η καρδιά μου πεθαίνει.

Και σύ, πιστεύεις,

(πόσο καλά τον ρόλο μου τον ξέρω),

πως σαν το πρωινό, είμαι χαρούμενη

και ανάλαφρη σαν χιόνι.

Ποτέ τα τόσα της καρδιάς μου ζόρια

Δεν θα μάθεις!

Αχ! πως μπορώ,

σαν συναντιόμαστε να σε ακούω και να γελώ,

και σύ,

για καινούργιες περιπέτειες να μου λες, και ιστορίες για χαριτωμένες

και αδιάκριτες κυρίες…

για σιγοψιθυρίσματα και χέρια που αγγίζονται κρυφά.

και χαίρεσαι μαζί μου, και πάλι απʼ την αρχή αρχίζεις,

τις τελευταίες περιπέτειές σου να μου τραγουδάς.

Έτσι με θες!

Εκστασιασμένη, χαρούμενη κιʼ αληθινή.

Ποτέ τα ορθάνοιχτα τη νύχτα μάτια μου

δεν βλέπεις.

Και όταν ξανά, για νέες περιπέτειες φεύγεις,

αχ! πόσο χαρούμενα σαν φεύγεις σε φιλώ…

Και ο,τι όταν λείπεις,

αγάπη μου συμβαίνει,

Ποτέ δεν θα το μάθεις…

A DREAM LIES DEAD. ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΝΕΚΡΟ.

Ενθάδε κείται, όνειρο νεκρό.

Απαλά περάστε από δίπλα του,

από την άλλη μεριά, το βλέμμα σας στρέψτε,

Μήτε να γυρέψετε να μάθετε για ʽκείνο που πεθαίνει.

Αβάσταχτο φορτίο Ζωής, για την ζωή.

Μην περπατήσετε θρηνώντας, αλλά για μια στιγμή,

τα βήμα σας αφήστε να βραδύνει.

Και από έλεος, δεν είναι ανάγκη να ʼστε γλυκείς και σοφοί

με λόγια ελπίδας και Άνοιξης και απαλών ουρανών…

Ένα πεθαμένο όνειρο βρίσκεται μπροστά σας.

κιʼ αυτό, όλοι όσοι θρηνούν , το ξέρουν.

Κάθε φορά που ένα πέταλο πέφτει απʼ το δέντρο,

Ακόμα και αν, άσπρο και φρέσκο είναι ακόμα,

και περήφανα την αναπαραγωγή του περιμένει,

Η ομορφιά του μπουμπουκιού, ποτέ να ξαναγίνει, δεν μπορεί.

Γιʼ αυτό και η Ομορφιά, ευλαβικά να σκύψει το κεφάλι πρέπει.

Γιατί, έδώ, ένα όνειρο μόλις συνάντησε τους πεθαμένους.

DAYLIGHT SAVING. ΘΕΡΙΝΗ ΩΡΑ.

Ανίκανη είμαι να δώσω απαντήσεις,

σʼ αυτούς που με ρωτούν ώρα και μέρα.

Πάντα σοκάρω,

αυτούς που με ρωτούν “τι ώρα είναι;”

Για κάποια, που τις μέρες τις περνά

σκαλίζοντας τις λέξεις,

Τι είναι αλήθεια η ώρα γιʼ αυτήν;

και τι είναι αυτή για τον Χρόνο;

CHANT FOR DARK HOURS. ΨΑΛΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Άντρες! Κάποιοι άντρες,

δεν μπορούν να προσπεράσουν

ένα βιβλιοπωλείο.

(Κυρά μου, πάρʼ το απόφαση μια ζωή θα περιμένεις.)

Άντρες! Κάποιοι άντρες,

δεν μπορούν να ξεπεράσουν

ένα σκατό-παιχνίδι.

(Είπε πως θα ʽρθει το σούρουπο, και ήδη ξημερώνει!)

Άντρες! Κάποιοι άντρες,

δεν μπορούν να προσπεράσουν

ένα μπαρ.

(Περιμένεις, και βαριέσαι, κιʼ όλο έτσι θα συμβαίνει.)

Άντρες! Κάποιοι άντρες,

δεν μπορούν να ξεπεράσουν

μια Γυναίκα.

(Θεέ μου, μη μου ξαναστείλεις άλλον έναν τέτοιο!)

Άντρες! Κάποιοι άντρες,

Δεν μπορούν να περάσουν

ένα γήπεδο του γκολφ.

(Διάβασε ένα βιβλίο, κέντησε, πάρε ένα υπνάκο αν μπορείς.)

Άντρες! Κάποιοι άντρες,

Δεν μπορούν να προσπεράσουν

ένα ψιλικατζίδικο.

(Όλη σου τη ζωή, περιμένεις, ένα γαμημένο άντρα!)

«FAUTE DE MIEUX». «ΕΛΛΕΙΨΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ»…

Τα ταξίδια, οι μπελάδες,

η μουσική, οι Τέχνες,

ενα φιλί, ενα φόρεμα, ενα στιχάκι…

Ποτέ δεν είπα πως

την καρδιά μου χόρτασαν.

Μα, κάνουν τον καιρό μου να περνά…

***

“CHERRY WHITE”. “ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΚΕΡΑΣΙΑ”
Ποτέ, πιο όμορφο πράγμα δεν είδα,
από μιας κερασιάς κλωνάρι,
κάτασπρο από την Άνοιξη να γίνεται.
Και αυτό που σκέφτομαι,
Τι όμορφο που θά ʽταν,
από ενα δέντρο ολάνθιστο
να κρέμομαι.


ΝΤΟΡΟΘΥ ΠΑΡΚΕΡ-ΡΟΘΤΣΑΪΛΝΤ.

«I don’t care what is written about me as long as it isn’t true.»

«Δεν με νοιάζει τι λένε για μένα, εφόσον εγώ ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια».

Ένα από τα πιο γνωστά ρητά της, και ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό της προσωπικότητας της Ντόροθυ Πάρκερ, θα μπορούσε από μόνο του να σταθεί και
να περιγράψει την συγγραφέα, την γυναίκα, τον άνθρωπο που έδωσε φωνή στο
γυναικείο κίνημα και υπόσταση στο γυναικείο φύλο, στην Αμερική των αρχών του
20ου αιώνα.

Ιδρυτής και βασικό μέλος της περίφημης «Στρογγυλής Τραπέζης» και του «Φαύλου
Κύκλου» του ξενοδοχείου Αλγκονκουιν της Νέας Υόρκης, «Τhe Algonquin Round
Table/Vicious Circle», ενός κύκλου διανοουμένων της εποχής, η Ντόροθυ Πάρκερ,
ξεκίνησε την καριέρα της σαν δημοσιογράφος στην Βογκ, και μετά στο Βάνιτι Φερ,
και όταν για εντελώς άδικους λόγους απολύθηκε από το περιοδικό Βάνιτι Φερ,
ίδρυσε μαζί με τον δημοσιογράφο και προσωπικό της φίλο Ρόμπερτ Μπέντσλευ
μια συγγραφική εταιρία, ενώ από τις καθημερινές συναντήσεις της «Στρογγυλής
Τραπέζης του Αλγκόνκουιν», ξεκίνησε η δημιουργία και ίδρυση του περιοδικού
«Νιου Γιορκερ».

Ο θάνατος της μητέρας της όταν η ίδια ήταν τεσσάρων ετών, η ζωή με την μητριά
και τον πατέρα της, τα δυστυχισμένα παιδικά της χρόνια, και ο χαμός του αδερφού
της στο ναυάγιο του Τιτανικού, όλα αυτά στα πρώτα 20 χρόνια της ζωής της, της
διαμόρφωσαν μια καταθλιπτική, κυνική και πανέξυπνη προσωπικότητα, που σε
συνδυασμό με το αλκοόλ έκανε την γλώσσα της γραφής της να «τσακίζει» στην
κυριολεξία κόκαλα.

Τα διηγήματα, τα ποιήματά της και τα παροιμιώδη ρητά της, άνοιξαν τον δρόμο
για μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων που σημαδέψαν την σύγχρονη Αμερικανική
Λογοτεχνία.

Η Ντόροθυ Πάρκερ γεννήθηκε στο Νιου Τζέρσευ το 1893. Κατά την διάρκεια
της ζωής της, έκανε τρεις γάμους, τους δυο τελευταίους με τον ίδιο σύζυγο και
τρεις απόπειρες αυτοκτονίας. Πέθανε μόνη στη Νέα Υόρκη το 1967 από καρδιακή
προσβολή.