ΟΙ ΑΤΙΜΟΙ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΙ

Παίρνουν όλα μου τα γράμματα, και τα

ρίχνουν στην φωτιά.

Βλέπω τις φλόγες, κ. τ. λ.

Μα δεν με νοιάζει, κ. τ. λ.

Καίνε όλα όσα έχω, ή αυτά τα λίγα

που έχω. Δεν με νοιάζει, κ. τ. λ.

Το ποίημα υπέρτατο, στάλθηκε

στο κενό – το θάρρος αυτό είναι

απαραίτητο. Αυτό είναι κάτι

εντελώς διαφορετικό.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Πιστεύεις ότι βλέπεις.

Οτιδήποτε σκεφτήκαμε ή είπαμε,

αυτοί οι επίμονοι, αμείλικτοι θάνατοι

καθιστούν την πίστη τόσο ανύπαρκτη,

την ανθρωπιά μας ένα ερώτημα,

μια αποστροφή γιʼ αυτό που είμαστε.

Όποια κι αν είναι η ελπίδα,

εδώ πέρα είναι χαμένη.

Επειδή τη διαφορά μας ποθήσαμε,

εδώ είναι το κόστος.

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ

Μέσα στο κεφάλι μου ένα κοινό δωμάτιο,

ένας κοινός τόπος, ένα κοινό τραγούδι,

ένας κοινός πλούτος, μία κοινή καταδίκη

μέσα στο κεφάλι μου. Τα μάτια μου κλείνω.

Τα άλογα τρέχουν. Απέραντοι είναι οι ουρανοί,

και γαλανή των περαστικών μου σκέψεων η έκπληξη

μέσα στο κεφάλι μου. Τι είναι αυτό το διάστημα

που εδώ πέρα βρήκα, τι είναι αυτός ο τόπος

αν όχι εγώ μονάχα; Μες στο κεφάλι μου, το πρόσωπο ποιανού;

ΔΙΑΛΕΞΗ

Για ποιο πράγμα θα μιλούσα,

τριγύρω σε ημικύκλιο,

βαθμίδες, διαζώματα

με τα πρόσωπά τους,

με προσοχή αναμένουν,

κάτι θα συμβεί,

περιμένουν λέξεις,

εξηγήσεις –

σκέφτηκα κάπνισμα

τσιγάρου, θύμηση καπνού,

τη μυρωδιά του πατέρα

στο κρεβάτι πριν από χρόνια.

——————————————————————————–