Charles Baudelaire
Ο Θάνατος των Εραστών

Θα ʽχουμε κλίνες, με μια απαλή ευωδία

Βαθιά ανάκλιντρα όπως στους τάφους

Και παράξενα λουλούδια πάνω στα ράφια

Ανθισμένα για μας, κάτω απʼ ουρανούς πιο ωραίους

Καθώς θα στερεύουν οι τελευταίοι μας πόθοι

Θα ʽναι οι καρδιές μας δύο αχανείς λαμπάδες

που αντανακλούν τη διπλή τους λάμψη

πάνω στα δυο πνεύματά μας, τούτοι οι δίδυμοι καθρέπτες

Κάποιο δειλινό φτιαγμένο σε μυστήριο ρόδινο και γαλανό

Θʼ ανταλλάξουμε μοναδικό έναν κεραυνό

ανυπόφορο αντίο, τι μακρόσυρτος λυγμός

Και αργότερα ένας Άγγελος, μισανοίγοντας τις πόρτες

Θα έρθει ανασταίνοντας, πιστός και χαρούμενος

Τους θολούς καθρέπτες, και τις σβησμένες φλόγες

Paul Verlaine
Φεγγαρόφωτο

Είναι η ψυχή σας ένα θεσπέσιο τοπίο

όπου συρρέουν μασκοφόροι μαγευτικοί

παίζοντας τον αυλό, χορεύοντας, κι ίσως σχεδόν

θλιμμένοι κάτω απʼ τις εξαίσιες φορεσιές τους

Σύσσωμοι όλοι τραγουδούν σε κλίμακες οδύνης

για νικηφόρους έρωτες και ανθοστόλιστους βίους

ίσως να μην πιστεύουν μέσα στην ευτυχία τους

και οι φωνές τους μπλέκονται στο φεγγαρόφωτο

Ω, γαλήνιο φως του φεγγαριού πανέμορφο όμως και τόσο μελαγχολικό

που δίνεις στα πουλιά τη δύναμη να ονειρευτούν μέσα στα δέντρα

και κάνεις τις πηγές με όλο λυγμούς να κλαίνε εκστατικές

εκείνες τις πελώριες πηγές ανάμεσα απʼ τα αγάλματα.