Dead Man dvdrip

Αν με ρωτούσαν, λέει ο Σωτήρης Παστάκας, «ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας σας;», θα απαντούσα πως είναι τα ποιήματα. Αν είμαι ζωντανός, στα πενήντα πέντε μου, το οφείλω αποκλειστικά στα ποιήματα. Πολλές φορές σκέφτηκα να θέσω τέρμα στη ζωή μου, αλλά στάθηκα τυχερός. Κάθε φορά τύχαινε να πέσω πάνω σε ένα ποίημα, αντί να πέσω απʼ το μπαλκόνι μου, και σʼ αυτό το ποίημα χρωστάω κάθε φορά τη μετέπειτα ζωή μου.

Αυτό το ποίημα το ονομάζω «εφημερεύον ποίημα», κι είναι πολύ καλό που τα ποιήματα εφημερεύουν και διανυκτερεύουν, σαν είδος επείγουσας ανάγκης, σαν τα φαρμακεία, ή το «100». Εν αγνοία τους κάποιος μπορεί να τα χρειάζεται ανά πάσα στιγμή, κι αυτά είναι εκεί και περιμένουν, άγρυπνα, όρθια, να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες στον τυχόντα αναγνώστη. Δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις τον εφημερεύοντα. Οι εφημερίες σου είναι αίμα από το αίμα σου, και δεν πληρώνονται με τίποτα…

Έχοντας προσωπική πείρα από την ιαματική ιδιότητα της ποίησης, συνεχίζει ο Παστάκας, ψυχίατρος στο επάγγελμα, δεν δίστασα μας λέει ποτέ να χαρίσω από την προσωπική μου βιβλιοθήκη, βιβλία και ποιήματα με την υποψία και μόνο πως η ζωή του συνομιλητή μου εξαρτιόταν από το συγκεκριμένο βιβλίο. Με την έλευση του διαδικτύου όλοι εμείς οι χρονίσαντες καταθλιπτικοί, οι υποτροπιάζοντες, οι πιστοί στη φαρμακευτική αγωγή, οι επίμονοι, οι εραστές της καταθλιπτικής διάθεσης και οι κατέχοντες αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, βρήκαμε ένα άλλον τρόπο να συντηρούμε τη φλόγα της ζωής μέσα μας: την ποίηση των μπλογκς!

«Η ποίηση σήμερα» διοχετεύεται και μέσω των ιστοσελίδων. Υπακούοντας στην ιαματική της ιδιότητα, σε μια αντιποιητική εποχή, βρήκε από μόνη της το μέσον για να έρθει να μας σώσει και πάλι. Δεν την ανακάλυψαν οι μπλόγκερς. Η ποίηση ήταν εκεί και τους περίμενε.

«Η ποίηση σήμερα» είναι ένα είδος εν αφθονία: το ξέρουμε πολύ καλά εμείς οι διαχειριστές ιστοσελίδων και ιστοτόπων. Ο έστω-τόπος για την ποίηση “Ποιείν” αισθάνεται διαχειριστής μιας αφθονίας, ενός υπέρτατου αγαθού, το ποίημα που σώζει ζωές, γι αυτό και εφημερεύει καθημερινά. Με άλλα λόγια το “Ποιείν” έχει καθημερινή ανανέωση (με ημερήσια επισκεψιμότητα για το μήνα Απρίλιο τους χίλιους τριακοσίους έναν επισκέπτες) που σημαίνει ότι με αφετηρία του το 2001, και ως λογοτεχνικό περιοδικό το 2006 έχει φιλοξενήσει στη σελίδα του 1.178 κείμενα, κατά βάση ποιήματα, αλλά και πεζά, παρουσιάσεις και κριτικές βιβλίων, μεταφράσεις, ανθολογίες, απαγγελίες ποιητών, βίντεο άρα ό,τι μπορεί να αποτυπωθεί στο χαρτί και όχι μόνο. Με ανοικτά τα σχόλια για τους επισκέπτες μας, σαν ανοικτές πληγές, ρέει το αίμα των απόψεων, των συζητήσεων, των διαφωνιών…με άλλα λόγια το αίμα της ζωής. Αυτής που ασφυκτιά πια μόνο στα μεγάλα έντυπα περιοδικά και στις εφημερίδες (αλήθεια πού βρίσκεται εκεί;) αλλά και στις κλειστές λογοτεχνικές ομάδες. Και ασφυκτιά γιατί το οξυγόνο τους συντηρείται με φιάλες που δίνει το ένα γνωστό χέρι στο άλλο…Αυτό δεν σημαίνει πως στο διαδίκτυο φυσά καθαρός αέρας. Ίσα ίσα. Ο αέρας του είναι μάλλον μιας μεγάλης αχανούς πόλης. Φυσάει στα σταυροδρόμια του, για να παραφράσω και το γνωστό στίχο του Τάσου Λειβαδίτη, επωνύμως, ανωνύμως και ετερωνύμως. Επιπλέον όλο και περισσότεροι συνεργάτες των έντυπων μέσων έχουν και διαδικτυακή παρουσία είτε στις συντακτικές ομάδες των περιοδικών είτε με τα προσωπικά τους ιστολόγια. Η μεγάλη όμως διαφορά είναι πως στο διαδίκτυο κρίνουν και κρίνονται. Και το κυριότερο ιεραρχούνται με βάση τα γραπτά τους και όχι την υπογραφή τους και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Με άλλα λόγια η δημοκρατία του διαδικτύου προς το παρόν φαίνεται να λειτουργεί. Ή για να το πούμε πιο σωστά: το αντάρτικο του διαδικτύου παράγει ένα κόσμο τουλάχιστον πιο δίκαιο. Για αρτιμελείς αλλά και για ανθρώπους με κάποιο πρόβλημα υγείας, μια σωματική αναπηρία.

«Η ποίηση σήμερα» όπως διαμορφώνεται στο διαδίκτυο, είναι σε πολλές περιπτώσεις και υπέρ της άμεσης έκφρασης των συναισθημάτων και κατά της πυκνότητος του νοήματος. Είναι μια ποίηση εξομολογητική και άμεση που ακολουθεί το διασκελισμό του πληκτρολογίου. Ο ρυθμός των πλήκτρων δίνει νέα χροιά στα ποιήματα: υποβάλει τον παρατακτικό λόγο και τη χαλαρότητα, την άμεση εκφορά της προφορικής ομιλίας με τις αιφνίδιες και ανέλπιδες κορυφώσεις της κουβέντας του καφενείου. Αν κρίνουμε από την επιτυχία που έχουν οι αναρτήσεις με ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη, (τόσο ως προς την επισκεψιμότητα των συγκεκριμένων αναρτήσεων όσο και από τα downloads, δηλαδή τον αριθμό των αποθηκεύσεων από τους επισκέπτες των συγκεκριμένων κειμένων) θα τολμούσαμε να πούμε πως θα ήταν ένας υπέροχος μπλογκεράς, και κάθε ποστάρισμά του θα αποτελούσε γεγονός.

«Η ποίηση σήμερα» όπως διαμορφώνεται στα μπλογκς πλησιάζει όλως παραδόξως την επιταγή του Μπωντλαίρ, «να βγάλει τη ψυχή της γυμνή». Το ακραίο και συνταρακτικό ποίημα, που δεν γράφθηκε ακόμη μπορεί να καιροφυλακτεί και στο διαδίκτυο και να μας περιμένει.

Έως τότε, κι αν τύχει να γραφτεί ποτέ αυτό το ποίημα που θα εκθέτει την ψυχή μας γυμνή, όλοι εμείς που γράφουμε σήμερα, όπως και οι παλιότεροι, γράφουμε απλώς κάτω από τις επιταγές του Μπωντλαίρ.

Ή κάτω από τους σκληρούς μα τόσο λυτρωτικά δημιουργικούς στίχους του μεγάλου Τάσου Λειβαδίτη:

«Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα δε θα γραφτούν ποτέ…»

(εισήγηση στο συνέδριο “Η ποίηση σήμερα” στη μνήμη του Τάσου Λειβαδίτη, ΕΣΗΕΑ, 9/5/2009) The Specialist

Sicko dvdrip Casualties of War movie

Tortilla Heaven ipod