1.

Και σ’αγαπώ όλο και πιό βαθιά
Εκεί που τα σπλάχνα δένονται
Στο αιώνιο κόμπο του έρωτα

2.

Έφτασα
Στην άκρη του απορρήτου

3.

Γεμάτη από σένα η άδεια αυτή σελίδα.
Να σε πλάσω
Θέλω
Στη γυμνή σιωπή της νύχτας,
Μαραμρένιο άσπρο άγαλμα σιγηλό
Ανάμεσα στα χείλη μου και στον αέρα

4.

ΞΑΝΑ (Μετα τη θύελλα)
Ξαναρχίζω
Γράφοντάς σου ποιήματα
χάδια φιλιά ματιές
να σου ανάψουν τα αίματα
Θα περιτριγυρίσει
Ο αέρας τη σιωπή σου.
Ξανάρχομαι λοιπόν
Μεσα στα στήθη σου
Εκεί που’ χα φυτέψει μια ελιά
Και κυπαρίσσια τρία,
Εκεί που η στάμνα γέμισε
Με του νερού τη στάλα
Σταλιά σταλιά θα χύνομαι
Για να με πιείς ξανά.

Ξαναδαγκώνω
Το μαγουλό σου,
Το στόμα το γλυκό, το χιλιοφιλημένο
Κι αν στάξει αίμα κόκκινο
Θα σου φωνάξω
Πως σ’αγαπώ και πίνω
Το κρασί σου

5.
Λογοπλάστης
Σαν πηλό πυκνό, μαλακό
Να πλάσω, θέλω, λόγια
Κωλποτά λόγια υλικά, γαιώδη, υδαρά
Λόγια ελάσιμα, συγκεκριμένα
ξηραμένα λόγια απ’τον αέρα
Σληρωμένα απ’την φωτιά – λόγια
Διαλυμένα στο νερό.
Λόγια που να μην παν χαμένα και,
Έστω και διαλυμένα,
Νά’ναι πάντα πολύμορφα.
Τροφή δέντρων, ποτό πουλιών
Ελαφρή ανάσα στη γύρη των ανθών.
Να πλάσω, θέλω, λόγια με τα χέρια

6.
Αφηρηρημένα σκίτσα
Χρωματίζουν την απουσία σου.
Κουλούρια, τετράγωνα, ελικοειδείς φτερούγες.
Με υποψιάζουν, με κυνηγούν, μ’ απογηώνουν.

7.
Παράλυση

The Libertine trailer

Όλα μαύρα.
Κλειστά παράθυρα.
Κλειστές κουρτίνες.
Σιωπή. Ύπνος. Ακινησία.

Μια ακτίνα απ’το πουθενά.
Μια σπίθα κάπου βαθειά.
Η απουσία σου χειροπιαστή.
Η παρουσία σου αόρατη.

Ψάχνω γυρεύω σκαλίζω.
Σακούλες με ρούχα καλοκαιρινά.
Γράμματα σελίδες φωτογραφίες.
Χρώματα.
Με πιάνει ίλυγγος.
Πέφτω λυγίζω.
Αφήνομαι.
Περιμένοντας την αγκαλιά σου.

Παρ΄όλα αυτά
θέλω να κινούμαι.

8.

Lady from Louisiana hd

Άρνηση

Δεν μπορώ να είμαι άρνηση.
Να μην νιώθω.
Να μην αισθάνομαι.
Να μην θέλω.
Να μην αγαπώ.

Δεν μπορώ ν’αφήσω απόσταση
ανάμεσα στα πράγματα στις σκέψεις
στα συναισθήματα.

Επιμένω.
Εκεί το λάθος.
Να μη δεχτώ την άρνηση.
Να τα κάνω όλα μαύρα.
Μαύρη τρύπα που ρουφάει.
Το αίμα, τη καρδιά.
Το μεδούλι.

Μέχρι που η άρνηση
θα με κατακτήσει
και δε θά΄χει σωτηρία καμία,
θα βρεθώ ευάλωτη
λαβωμένη παράλυτη
και θα χαθώ.

9.

Στις γκριζοπράσσινες σιωπές

Στις γκριζοπράσσινες σιωπές
Αρχαίων καλοκαιριών
Ριζόθηκε μια ελιά

Και η κομψή ματιά
Αστραπιαία σαν αλεπού
Βυθίζεται μακριά
Στη γραμμή του ορίζοντα
Εκεί που σμίγουν
ονείρατα και μνήμες

Πουθενά
Ποτέ και πάντα
Ασπόμαυρα λέπια του καιρού

Nei grigioverdi silenzi

Nei grigioverdi silenzi
d’estati antiche
s’è radicato l’olivo.

E lo sguardo obliquo,
fulmineo come volpe,
affonda lontano
sulla linea d’orizzοnte
dove si fondono
memorie e sogni

In nessun luogo
Sempre e mai
bianconere scaglie del tempo

10.

Μετεμψύχωση

Έτσι ξαναγεννήθηκα
Στη μπλέ υπερθαλάσσια σκιά
Της Μαύρης Πέτρας.
Πρίν από χιλιετίες.
Υπήρχε ήδη η σελήνη.
Και οι βουνοκορφές
Μωβίζαν
Εκεί που το αργυροπράσινο χρώμα των ελαιών
Οπισθοδρομούσε
Πρίν από χιλιετίες
Για να μην σε χάσω
Όπως χάνεται
το βροχερό νερό μέσα στη θάλασσα
είτε η κραυγή του γλάρου
στο ξέσπασμα του κύματος στο βράχο.

Μetempsicosi

Rinacqui così.
Nell’ombra blu oltremare
di Μαύρη Πέτρα.
Più di un millennio addietro.
Ma c’era già la luna.
Ed i profili dei monti
macchiati di violetto
laddove il verde argenteo degli ulivi
indietreggiava.
Più di un millennio addietro
per non doverti perdere
come si perde
l’acqua piovana in mare
o il grido del gabbiano
nel tramestio dell’onda sullo scoglio

11.

Χωρισμός

Ονειροπώλης και μεθύστακας
Σα δύει η μέρα ξαγρυπνώ
Πανιά γεμίζει το ταβάνι
Και θάλασσες χωρίς λιμάνι

Ορίζω τον ορίζοντα
Στη μνήμη που λησμόνησε
Του πόθους και του πάθους
Το πιό βαρύ πιοτό.

Ασήκωτη σιωπή σκεπάζει
Τα σκέλη μου
Τα χιλιοχτυπημένα
Πού έτρεχαν ανάσκελα
Ως το βυθό το μπλέ
Που ξεθωριάζει

Χυμοί της αλχημίας
Στον έρωτά μας
Συνουσίες ουσιών που μετατρέπουν
Σε σχισμές στιγμές
Αιωνίων σεισμών.

Η Γκάια Ζακάνι-Κουντάλη γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1972, είναι καθηγήτρια με σύμβαση στην έδρα νεοελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου της Ρώμης και παντρεμένη με τον έλληνα αρχιτέκτονα Στυλιανό Κουντάλη. Σήμερα η ποιητική της συλλογή “Ανεμοσκορπίσματα” παρουσιάζεται στη Ρώμη.
Θα είμαστε εκεί. Σ.Π.