ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΚΑΙ Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ…

Σήμερα, πολλοί μιλούν για “σιωπή των διανοουμένων”, όταν συμβαίνουν μείζονα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα στον κόσμο. Με τις δημοσιεύσεις μας στο Ποιείν εδώ και περισσότερο από 2 χρόνια, έχουμε αποδείξει ότι δεν μένουμε καθόλου σιωπηλοί – αντιθέτως, παρέχουμε πάντα βήμα σε όποιον θέλει να σχολιάσει την κοινωνική και πολιτική κατάσταση.

Δεν πιστεύουμε στην στρατευμένη τέχνη, αλλά ούτε και στην “τέχνη για την τέχνη”. Η ποίηση, όπως και οι λοιπές τέχνες, μπορεί και πρέπει να συνδεθεί ξανά με την κοινωνική κατάσταση γύρω μας.

Ζούμε σε εποχές όπου η επέτειος “των Φώτων” αντιστοιχεί – κατά κάποιους – στον “Φωτισμό” και στη “Διαφώτιση” της ανθρωπότητας, μέσα από ρουκέτες, πυραύλους, φωτοβολίδες, εξοστρακιζόμενες σφαίρες.

Η παγκοσμιοποίηση μας έχει ήδη διδάξει ότι μια ρουκέτα στην Γάζα δεν είναι καθόλου άσχετη και ασύνδετη από το “μεμονωμένο γεγονός” μιας σφαίρας που εξοστρακίζεται στην Αθήνα.

Προτού υποκύψουμε όλοι στις αλυσιδωτές αντιδράσεις της θεωρίας του Χάους, δίνουμε το βήμα για να ακουστούν οι φωνές των ποιητών μας. Γιατί αυτές οι φωνές υπάρχουν και αντιστέκονται ακόμη.

Η τέχνη πιθανόν να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο – έχει όμως τη δύναμη να προκαλέσει μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές στον καθένα μας ξεχωριστά. Μικρούς “φωτισμούς”. Αν όλες οι μικρές φλογίτσες ενωθούν σε μια μεγαλύτερη, ίσως τότε, και μόνον τότε, να δημιουργηθεί η συνολική φωτιά που θα μας οδηγήσει σε μια Κοινωνική Διαφώτιση.

Σοφία Κολοτούρου για το ‘ποιείν’

Γράφουν:Aharon Shabtai (Σωτήρης Παστάκας),Αντώνης Αντωνάκος, Ρον Γκεφέν (Κώστας Κουτσουρέλης), Λεύκιος Ζαφειρίου, Ρούλα Καραμήτρου, Σοφία Κολοτούρου, Ελένη Κονδύλη, Κώστας Κουτσουρέλης, Θανάσης Κριτσινιώτης, Γιάννης Κυριαζής, Anna Lombardo, Γιώργος Λυκοτραφίτης, Alberto Masala, Έλενα Μίαρη, Γιώργος Μίχος, Δημήτριος Μουζάκης, Γιώργος Μύαρης, Εμπέρτο Παντίλια (Μόσχος Λαγκουβάρδος), Γιώργος Πρίμπας, Γιάννης Τόλιας, Χρήστος Τουμανίδης

Aharon Shabtai, Σε έναν πιλότο

Πιλότε, την επόμενη φορά

Που θα πετάς πάνω από την Τζενίν

Με το ελικόπτερό σου,

Θυμήσου τα παιδιά

Θυμήσου τις γιαγιούλες

Που μένουν μέσα στα σπίτια

Που θα βομβαρδίσεις.

Άλειψε με λίγη σοκολάτα

Τους πυραύλους σου

Και κοίταξε να τους πετύχεις.

Να τους μείνει

Μια γλυκιά θύμηση

Όταν θα πέσουν τα ντουβάρια.

(μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας)

Αντώνης Αντωνάκος, Ο ΣΤΟΧΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΣΤ’ ΕΜΕΙΣ

ο στόχος πάντα είμαστ’ εμείς

οι άμαχοι της κάθε εποχής

ω! ανθρωπότητα όταν αλλάζει χτενισιά

το ιερατείο, είσαι ένα ζώο χλωμό

μήτε έρωτα έχεις μήτε ψωμί

πληγές μονάχα για περιδέραιο

ποζάρεις με τη μαύρη σου τη γλώσσα

γλείφοντας τη λάσπη της ανθρώπινης

ψυχής και πας να κοινωνήσεις στα ερείπια

σώμα και αίμα παιδιών μεταλαβιά αθώων

για να εξιλεωθείς ω! ανθρωπότητα

και βάζεις τους ποιητές σου να γράψουνε

στιχάκια για σκοτωμένα κι άτυχα παιδάκια

που ο θάνατος τα γάζωσε στη Γάζα

και στέλνεις ρύζι μακαρόνια και χαλβά

φάρμακα και τετράδια στα άμοιρα ορφανά

και στέλνεις τους ηρωικούς σου ανταποκριτές

να καταγράψουν τις σφαγές μα η μυρουδιά

δε βγαίνει του θανάτου δεν φτάνει

μέσα απ’ την τιβί στου σπιτικού σου

την παράφορη γαλήνη καθώς τα κόκκινα

κρασιά σου ανοίγεις και με πυροτεχνήματα

τον ερχομό γιορτάζεις του Μεσσία

που σαν το κήτος αχόρταγα ζητά νέα θυσία

απ’ τον καιρό που γύρισε ο ήλιος άγριος σκύλος

χείλη δροσερά δε θα γευτούν του κερασιού

τη γλύκα δε θα γευτούνε το φιλί παρά μονάχα

οδύνη, καθώς του μέλλοντος ιστορικοί θα’ ρθουν

για να μας αρμαθιάσουνε στο κομποσκοίνι

των σφαγών μετρώντας ατελείωτους νεκρούς

στου κέρδους τα χοντρά λογιστικά βιβλία

σκορπίζοντας την τέφρα μας στην έρημο

σα να καπνίζουν τα βαθειά πηγάδια του θανάτου

τη σάρκα μας που θα βλαστήσει νέα λιοστάσια

καθώς μας άλειψε η μάνα μας εκρηχτικά και μέλι

για να γλυκάνουμε λίγο τις ψυχές εκεί στον

κάτω κόσμο τόσα αδέρφια που χαθήκανε

τόσα παιδιά που ντύθηκαν τη μαύρη την προβιά

κι ορμίσανε απάνω στα τουφέκια

ω! ανθρωπότητα

ο στόχος πάντα είμαστ’ εμείς

οι άμαχοι της κάθε εποχής

Ρον Γκεφέν, (SHIR ERES LE’ ADVA) ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΒΑ

Άλλο μην κλαις, άλλο μην κλαις.
Φυσάει στον κήπο η οργή του βοριά.
Όσο κι αν θες, όσο κι αν θες
δεν θά ‘ρθει ο πατέρας ξανά.

Άλλο μην κλαις, άλλο μην κλαις.
Βουλιάζει στο πέλαγο ο ήλιος μακρυά.
Όσο κι αν θες, όσο κι αν θες
δεν θά ‘ρθει ο πατέρας σου πια.

Μπορεί να σε βλέπει απ’ τον γκρίζο ουρανό,
καθώς παίρνει το δρόμο για ένα φως γαλανό.
Μπορεί σαν το κύμα να ορμάει στην ακτή,
εκεί που -ω, το ξέρει- μεμιάς θα χαθεί.

Άλλο μην κλαις, άλλο μην κλαις.
Ο ύπνος πήρε ώρα πριν τα παιδιά.
Όσο κι αν θες, όσο κι αν θες
δεν θά ‘ρθει ο πατέρας σου πια.

(Οι στίχοι και η μουσική είναι του Ρον Γκεφέν και το ερμήνευσε η Όφρα Χάζα, το 1985. Η ελληνική απόδοση προσπαθεί να κρατηθεί, όσο γίνεται, στο νόημα και τον ρυθμό του εβραικού πρωτοτύπου, τη χρωστώ δε στον δρα Moshe, που μπήκε στον κόπο να μου εξηγήσει τα λόγια. Δίκαιο, λοιπόν, να του την αφιερώσω.» Κώστας Κουτσουρέλης)

Λεύκιος Ζαφειρίου, Ειδήσεις από τη Γάζα παραμονή πρωτοχρονιάς

Η Ντένα Μπαλόσια μόλις τεσσάρων χρόνων
που δολοφονήθηκε στη Γάζα τον Δεκέμβριο του 2008
τα παιδιά που δολοφονήθηκαν
στο Μάι Λάι στο Βιετνάμ
στις 16 Μαρτίου 1968
οι φοιτητές που δολοφονήθηκαν
στην πόλη του Μεξικό στις 2 Οκτωβρίου 1968-
η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στην Αθήνα
και του Αλέξανδρου Σπαρτίδη, στην ίδια πόλη –
η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου αγοριού
στην Μελβούρνη τον Δεκέμβριο του 2008
και τα παιδιά που δολοφονήθηκαν στην Κύπρο
το καλοκαίρι του 1974

είναι ονόματα τόποι και χρονολογίες
που δεν ανήκουν απλώς στην ποίηση και στην ιστορία

Ρούλα Καραμήτρου,

Άλλα παιδιά

Δεν είναι παιδιά
μεγάλοι σβώλοι, μπάλες
χωμάτινες στην πλαγιά

που κατρακυλάνε

παιδιά δεν είναι
κραυγές είναι άφωνες
αγκαλιές χωρίς χέρια

που μας ακούνε

δεν είναι παιδιά
εικόνες λίγων λεπτών
μιας οχιάς κοινότητας

που μας κοιτάνε

Τα μάτια κλείσε!
Κλείσε τα μάτια
μη και μας δούνε

χείλια που τρέμουν
δάχτυλα που φάρμακα
ψάχνουν στις πέτρες

μάτια, κεφάλια
κόκκινα στο πάτωμα
ζωή φωνάζουν

Ακούς μωρέ;
Μπορείς νακούσεις τα μπαλόνια;

μπαλόνια είναι
κίτρινα πανεβαίνουν
τον ήλιο να μεγαλώσουν

να τα χωρέσει

Σοφία Κολοτούρου, Ο ΡΙΑΝΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Πριν χρόνια, όταν έφτασα στην Κρήτη,
στο πρώτο έτος, για συμφοιτητή,
ένʼ άντρα είχα τότε, με μουστάκι.
Σπουδάζαμε κι οι δυο Ιατρική.

Συστήθηκε μια μέρα- τʼ όνομά του
μας είπε μετά βίας, με σοβαρή
την έκφραση: “Aπό την Παλαιστίνη,
ο Ρίαντ είμαι – θα γυρίσω εκεί

αφού πρώτα στην πόλη σας σπουδάσω
και μάθω να εξασκώ Χειρουργική.
Υπάρχει κόσμος, που με περιμένει.
Στη χώρα μου, χρειάζονται γιατροί”.

Ελάχιστα τον είδαμε έξι χρόνια:
δεν βρέθηκε ποτέ σε φιλική
συγκέντρωση, μα διάβαζε ολοένα
και πάσχιζε σκληρά να εκπαιδευτεί.

Το βράδυ, που θα παίρναμε πτυχίο,
τον είδα πάλι, μέσα στη σιωπή.
Τον όρκο μόλις είπαμε, το χέρι
μου έσφιξε κι ευχήθηκε: “Καλή

η τύχη σου κι η σταδιοδρομία.
Στην Παλαιστίνη εγώ – επιστροφή.
Να υπηρετήσω έφτασεν η ώρα
– η ανάγκη είνʼ εκεί επιτακτική.

Τον σκέφτομαι από μέρες τώρα…Ρίαντ…
Θα ʽναι στη Γάζα και θα χειρουργεί.
Κι αν μʼ έβλεπε, θα μου ʽλεγε όπως τότε:
“Στη χώρα μου χρειάζονται γιατροί”.

30/12/2008

Ελένη Κονδύλη, Παλαιστίνη

Μπερδεύω τʼ αλφάβητα, σου παίρνω την ψυχή και την κάνω πέτρα
Καλά, στο ʽχα πει
Να είσαι σκληρή
Ποιος σου είπε να γεννάς παιδιά με χαμόγελο
γυναίκες με ταπεινωμένη γλύκα στην ανωτερότητα της ανάγκης
Άντρες να φέρνεις στην επιφάνεια που κάνουν άτρωτο έρωτα σαν το τοπίο του παραθύρου

Έπρεπε την ψυχή απʼ την αρχή να φτιάχνεις σκληρή πέτρα,
Να μολύνεις τα νερά σου με κατάρες
Να ετοιμάζεις τροφή με μίσος
Να χαραμίζεις τα παιδιά σου σαν οβίδες
Να γεννάς εξαρχής εκρηκτικά
Να θωπεύεις με οβίδες

Μα δεν μπόρεσες.
Γέννησες ξανά ανθρώπους που ονειρεύονται.
Τούτο,
Είναι το πιο σκληρό απʼ όλα.

‏‏-‏01‏‏-‏03‏ 2009

Κώστας Κουτσουρέλης, Ο δόλος της Ιστορίας

με τον τρόπο του Μπρεχτ

     ΤΙ ΚΑΙΡΟΙ είναι αυτοί
     που μοιάζει έγκλημα σχεδόν
     να μνημονεύεται η φρίκη των ναζί,
     γιατί σκεπάζει
     όπως προπέτασμα καπνού
     τις πράξεις των θυμάτων τους
     στην Παλαιστίνη.

Θανάσης Κριτσινιώτης, Αίμα, παγωμένα μάτια

Ο Μολώχ παίρνει το γεύμα του στην Παλαιστίνη
Νοιώθει ωραία στην πατρώα γη
Κόκκινες τουλίπες ανθίζουν
Πάνω σε τσακισμένα σώματα
Όλα τα τυλίγει μια ματωμένη ομίχλη
Η πίκρα βαθαίνει στις ψυχές
Πού είναι ο ήλιος;

Λάρισα 6/1/09

Γιάννης Κυριαζής, Γράψε ένα ποίημα για τη Γάζα

Γράψε ένα ποίημα για τη Γάζα
απʼ τον καπνό της πίπας σου εμπνεύσου
να μιλήσεις για του πολέμου τον καπνό
κοίτα στο τζάκι τη φωτιά που δε ζεσταίνει τους ανθρώπους
μα τους καίει
και το αφρώδες της σαμπάνιας σου
για δες πώς μοιάζει με τις φουσκάλες των καμένων…

Γράψε ένα ποίημα για τη Γάζα
από τη μάνα που τα παιδιά της θάβει γελαστή
σε ένα ίντερνετ καφέ
θα φτάσεις εύκολα στη μάνα που βλέπει τα παιδιά της να βυζαίνουν
θάνατο απʼ το στήθος των αεροπλάνων
απʼ τα πυροτεχνήματα της γιορτής εμπνεύσου
φέγγουν κι εκεί οι ουρανοί
έχει τον τρόπο του ο πόλεμος το νέο πόνο να γιορτάσει…

Γράψε ένα ποίημα για τη Γάζα
απʼ το φτωχό μας Παπαδιαμάντη ως το βομβαρδισμένο τους τζαμί
δεν είναι η απόσταση μεγάλη
μπορείς αν θες να κόψεις δρόμο για τα ερείπια
περνώντας από την αντιπαροχή του πατρικού σου…

Το ποίημα γράφτηκε
μα δεν επουλώνεται η συνείδηση μόνο με μία Γάζα.

Anna Lombardo, MOQAWAMA, RESISTENZA
(una poesia per Gaza)

Della sirena che incanta i viaggiatori e non rilascia bombe
la sirena che diventa serenata nelle notti dʼamore e non fiamme
a Gaza a Gaza sapranno mai quei figli
che bagnano di sangue il fragile suolo della loro terra?

MOQAWAMA, certo, MOQAWAMA o RESISTENZA
è come un continuo vagito adesso da uteri sempre più privi di linfa,
mani sempre più toccate dal fosforo, bocche sempre più digrignate,
gambe inesistenti.

Resistenza, certo, Moqawama, con lo sguardo che si allunga
inutile verso una speranza almeno di pane di acqua
con il tempo che sʼarruffa, sʼaggira come Kronos vorace
impaziente della fine.

(14-01-2009)

Γιώργος Λυκοτραφίτης, ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Οι Φιλισταίοι ξαναρίξανε την πέτρα

Κι αντί ετούτης έλαβαν την δίκαιη οργή του Ηρώδη
Για ένα Ειρηνικό και Ευτυχές Νέον Έτος
Οφείλουμε και σεβασμό στην καθεστηκυία τάξη
Τη μηχανή που κάνει αυτή τη σφαίρα να γυρίζει
Την οργανωμένη, την αναγνωρισμένη εξουσία
Μακρυά από σφυρίγματα και την βροχή του πόνου
Δεν είναι η σφενδόνα αυτή που αληθινά
Την πιο επικίνδυνη βολή θα πραγματοποιήσει

(Και να σου λένε οι νεοπαγανιστές ότι πρόκειται για Κρήτες!)

Alberto Masala, per Gaza

Nessun uccello mai potrà sorvolare un’esplosione

Nessun albero mai potrà essere piantato su una bomba

Nessun’idea mai potrà vivere su dei cadaveri

Nessuna malta mai potrà essere impastata col sangue

Nessun figlio mai potrà nascere da un morto

Nessuna cultura mai potrà impugnare un’arma

Nessuna parola mai potrà essere ascoltata da un assassino

Nessun padrone mai potrà essere trascurato da un poliziotto

Nessuna libertà mai potrà essere raccontata da un militare

Nessuna pace mai potrà essere cantata in una caserma

Nessun poema mai potrà cantare uno Stato

Nessuna parola d’amore mai potrà essere pronunciata in nome di un dio assoluto

No bird could ever fly over an explosion

No tree could ever be planted on a bomb

No idea could ever live based upon cadavers

No cement could ever be mixed with blood

No son could ever be born from a dead person

No culture could ever grab hold of a weapon

No word could ever be heard from a murderer

No boss could ever be overlooked by a cop

No freedom could ever be talked about by a military man

No peace could ever be sung in a barracks

No poem could ever sing of one state

No words of love could ever be uttered in the name of an absolute god

Έλενα Μίαρη, Για μια φωτογραφία ενός παιδιού τραβηγμένη στη Γάζα, Γενάρης 2009
(Dhaka, Jan 2008)

Ετούτα τα μάτια είναι βιβλίο,
ιστορίας.
Μες τις νωπές σελίδες του επιτάφια παρελαύνει
Η ανθρωπότης,
Αιωνίως ηττημένη,
Παραδομένη για πάντα
Σε αυτό τον στυγνό πόνο
Που άθικτος στρογγυλοκάθεται
Στο κεφάλι κάθε χιλιετίας.
Τον πιο παράλογο κι ακατανόητο πόνο,
Δεν είναι αυτός του θανάτου –
Μη γελαστείς –
Μα αυτός που προκαλείται από το μυαλό ή το χέρι ενός άλλου ανθρώπου.
Ετούτα τα μάτια τα καρφώνουν μύρια ερωτηματικά,
Σαν πέτρινες σφήνες.

Ετούτα τα μάτια είναι βιβλίο,
Προφητειών.
Μες στις νωπές σελίδες ξεδιπλώνεται το μέλλον.
Άνθρωποι σφραγισμένοι ανεξίτηλα
από το βουλοκέρι της πιο στυγνής και αδιάλλακτης μοίρας,
του πιο απροσπέλαστου πεπρωμένου.
Δεν είναι αυτό του θανάτου –
Μη γελαστείς –
Μα αυτό που γράφεται από την χρυσή πένα που βαστάν τα λίγα ανθρώπινα χέρια,
Που κινούνε τα νήματα του κόσμου ετούτου.
Ετούτα τα μάτια τα σκεπάζει το πιο πηχτό, το πιο τραχύ σκοτάδι.
Πέπλο υφασμένο με τα νύχια της έλλειψης πάσα ελπίδας.

Ετούτα τα μάτια είναι,
Καθρέφτες,
Που αντικατοπτρίζουν μια πόλη πνιγμένη στη σκόνη,
Στη φωτιά και στο αίμα.
Σε κάθε γωνιά της παραμονεύει ο θάνατος,
Νηστικό κοράκι στα σιδερένια δάχτυλα κάποιου στρατιώτη,
Γύπας στο θωρακισμένο κεφάλι κάποιου πιλότου.
Κάτω από κάθε κατώφλι αλυχτά μια κραυγή να τους πνίξει,
Κι επάνω από κάθε σκεπή αιωρείται ένας βράχος.
Αυτή είναι η πόλη των προγόνων μου,
Αυτά είναι τα ερείπια των παιδιών μου.

Γιώργος Μίχος, Ο Paul Celan στα κατεχόμενα

Ανά-μεσα σιωπής και λέξεων
ο δενεχειόνομα της στάχτης
γίνεται φωτιά
πρωϊνός θανάτου πιλότος

μηζείς για να το βλέπεις αυτό

τα χαμ-ένα ονόμα-τα μπαίνουν
στην ιστορία
δίπλα στα σχέδια
των δολο
φόνων

πάρε πίσω ότι μίλησες
και διά-σχισέ το
ως τα θύματα

Πάλακσ πάλακσ, εβραίε μου φίλε.

Δημήτριος Μουζάκης, Σολομών

Κι αν απειλεί ο βασιλεύς
με διχοτόμηση
ο άνθρωπος επιμένει:
καλύτερα το παιδί.
Όποιος ξέρει νʼ αγαπά
δεν εκχωρεί
μισό μισό το πτώμα μας
το χώμα μας ολόκληρο κοσμεί.

Γιώργος Μύαρης, 31/12/08 Η πρωτοχρονιά του πολέμου

Ο γέροντας με τα σκοτεινά μάτια
Αψήφησε τα βεγγαλικά με τον
Ψαλμό
οι ξυπνητοί έχουν ένα και τον ίδιο κόσμο,
ψέλισε

Χέι, κι εσύ
Ρουφάς τις θεωρίες
Με το κουτάλι
Εσύ
Ρεύτηκες το ουίσκι και τον εγωισμό σου
Στο χαρακωμένο πρόσωπο
Του Παλαιστίνιου
Πες μου
Δεν έμεινες πιο μόνος;
Χέι, κι εσύ
Στην πίστα χαραμίστηκες
Σαν εκ γενετής χωλός
Κι εσύ
Πήδηξες τη γκόμενά σου
Τη μέρα της σφαγής στο λόφο
Με τις παπαρούνες
Πες μου
Χυμένο το αίμα ποιων
Που πάνω του κοπροσκυλιάζεις;
Έι, εσύ
Στα μέσα μου

Μα
Οι κοιμισμένοι έχουν ο καθένας το δικό του
Κόσμο,
Θυμίζει αδιάκοπα
Ο σκοτεινός γέροντας

Εμπέρτο Παντίλια (Κούβα), ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΣΕ ΚΑΙΡΟ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Από καιρό σε καιρό
ο πόλεμος έρχεται να μας αποκαλύψει την παθητικότητά μας
να μας συνηθίσει στην ήττα.
Και με το μάτι στεγνό
βλέπουμε το δρόμο από όπου πρόβαλε
το αίμα.

Από καιρό σε καιρό
όταν ο πόλεμος δίνει το χτύπημά του,
όλες οι πόρτες το δέχονται,
και συ άκουγες την κλήση/ και την έκρυβες
με ζώα πληγωμένα
ξαφνικά τυφλά.

Στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήχησε το ρόπτρο
με τέτοιο επικείμενο κίνδυνο,
δεν υπήρξαν ποτέ ξύλα, που άντεξαν
τόσο σφοδρά χτυπήματα.

Από καιρό σε καιρό,
έρχεται να ρίξει ανάμεσα στους ανθρώπους
το συνηθισμένο λύκο, που μας μοιάζει.»

(«Ευθύνη», τευχ.32, Αθήνα 1999, μετάφραση Μόσχος Λαγκουβάρδος)

Γιώργος Πρίμπας, Παλαιστίνη

Όσοι άντρες
Γυναίκες
Όσοι γέροι
Και όσα παιδιά,

Όσα σπίτια
Νοσοκομεία
Και όσα σχολεία,

Όσο αίμα…

Απ’ όσα όπλα
Αεροπλάνα
Και απ’ όσα τανκ.

Τη γης ομολογούν
Τα χώματα των Φιλισταίων.

(Ιανουάριος 2009). ©

Γιάννης Τόλιας, ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Ψηλά θα πετάξουμε

τους χαρταετούς μας

στο χαρώνιο

τον φλογισμένο ουρανό μας

Αιμοστατικοί επίδεσμοι αγάπης

Των ονείρων

και της ζωής

να σταματήσουν

την αιμορραγία.

Χρήστος Τουμανίδης, ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Ένα ποίημα μου ζήτησαν να γράψω
για την επίγεια Κόλαση
που την είπαν, Λωρίδα της Γάζας.
Που την λένε : Σούφα, Ναχάλ ή Ερέζ.

…Και ύπνο από τότε,
γαλήνη, δεν έχω.

Εκεί,
στη Μέση Ανατολή των δακρύων
διαρκώς-
η ψυχή και τα μάτια μου.
Εκεί που καίγονται
δέντρα και σπίτια και άνθρωποι.

«Γιατί, γιατί, για…τι;»

Τι ποίημα να γράψω λοιπόν
για έναν κόσμο που ξέχασε -ή μήπως
δεν έμαθε ποτέ- ν’ αγαπά:
τα παιδιά, τα φτερά και τα δέντρα.

Με σκοτωμένα νοήματα πώς να γράψω;

Γίνεται ποίημα με οιμωγές και σιωπές;

(Κι όμως,
η Λωρίδα της Γάζας
τα σκοτωμένα παιδιά της
-που είναι δικά μας παιδιά-
έγιναν από μόνα τους, ποίημα)

ΕΝΑ ΧΑΊ΄ΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Κοίτα στη Γάζα-
σκοτωμένα παιχνίδια!
Ποιος να τα κλάψει;