Οι ποιητές γνωρίζουν πόσο ωφέλιμο είναι το πάθος για την εμπορική επιτυχία ενός έργου. Στις μέρες μας, μια ραγισμένη καρδιά θα κυκλοφορήσει σε πολυάριθμες εκδόσεις.

Ζούμε σε μια εποχή που διαβάζει περισσότερο απʼ όσο πρέπει για να είναι σοφή και σκέφτεται περισσότερο απʼ όσο χρειάζεται για να είναι όμορφη.

Το πνεύμα ενός βαθιά ενημερωμένου ανθρώπου μοιάζει με παλαιοπωλείο διακοσμητικών αντικειμένων: όλο τέρατα και σκόνη και τα πάντα κοστολογημένα πολύ πάνω από την πραγματική τους αξία.

Τίποτα δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο το να είσαι υπερβολικά μοντέρνος – κινδυνεύεις να γίνεις παλιομοδίτης εντελώς ξαφνικά.

Τίποτε δεν προκαλεί τόση απήχηση όσο μια καλή κοινοτοπία. Κάνει τους πάντες να νιώθουν οικεία.

Το καλό τελειώνει ευχάριστα, το κακό δυσάρεστα. Αυτό είναι μυθιστόρημα.

Είναι εξωφρενικό να θέτεις έναν σκληρό και εύκολο κανόνα για το τι πρέπει να διαβάζει κάποιος και τι όχι. Το μεγαλύτερο μέρος του μοντέρνου πολιτισμού βασίζεται σε αυτά που δεν θα έπρεπε κάποιος να διαβάζει.

Πολλοί χρεοκόπησαν έχοντας επενδύσει στην πρόζα της ζωής. Να σε φαλιρίσει όμως η ποίηση είναι τιμή σου.

Το ψέμα, η διατύπωση των όμορφων, αναληθών πραγμάτων, είναι ο αληθινός σκοπός της Τέχνης.

Η Τέχνη αποκαλύπτει τη γύμνια της Φύσης, την παράξενη τραχύτητά της, την απολύτως ατελή κατάστασή της. Η Φύση έχει καλές προθέσεις, μα δεν μπορεί να τις διεκπεραιώσει. Τέχνη είναι η ηρωική προσπάθεια να διδάξουμε στη Φύση τον αληθινό χώρο της.

Η λογοτεχνία προλαμβάνει πάντα τη ζωή. Δεν την αντιγράφει – την πλάθει σύμφωνα με τον στόχο της.

Η πλειοψηφία των μοντέρνων προσωπογράφων είναι καταδικασμένη στην απόλυτη λήθη. Δεν ζωγραφίζουν ποτέ ό,τι βλέπουν. Ζωγραφίζουν ό,τι βλέπει το κοινό, και το κοινό δεν βλέπει ποτέ και τίποτα.

Υπό το λυκόφως η φύση μετατρέπεται σε ένα εξόχως υπαινικτικό φαινόμενο και αποκτάει κάποια ομορφιά, μολονότι η κύρια χρησιμότητά της είναι –ίσως– να παραθέτει αποφθέγματα ποιητών.

Ο κόσμος άρχισε να μορφώνεται υπερβολικά – ευτυχώς κάθε ανεπίδεκτος μαθήσεως καταφεύγει στη διδασκαλία.

Η Φύση απεχθάνεται το Πνεύμα. Η σκέψη είναι το πιο ανθυγιεινό πράγμα στον κόσμο. Οι άνθρωποι πεθαίνουν απʼ αυτήν όπως πεθαίνουν από οποιαδήποτε ασθένεια. Ευτυχώς, στην Αγγλία η σκέψη δεν είναι μεταδοτική. Η εξαίσια σωματική μας διάπλαση οφείλεται εξ ολοκλήρου στην εθνική μας βλακεία.

Όλη η κακή τέχνη πηγάζει από την επιστροφή στη Ζωή και στη Φύση και την αναγωγή τους σε ιδανικά. Η Ζωή και η Φύση μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάποιες φορές ως πρώτη ύλη της Τέχνης, μα πριν προσφέρουν την αληθινή υπηρεσία τους σε Αυτήν πρέπει να μεταφραστούν σε καλλιτεχνικές συμβάσεις.

Το ψέμα προς χάριν της βελτίωσης των νέων –θεμέλιο της οικιακής εκπαίδευσης– πλανιέται ακόμη ανάμεσά μας. Ωστόσο, η μόνη μορφή ψεύδους που δεν πλήττεται από καμία μομφή είναι αυτή που συντελείται προς χάριν του ίδιου του εαυτού μας – ύστατη εξέλιξή της είναι το ψέμα στην Τέχνη.

Δεν υπάρχει ούτε ένας αληθινός ποιητής ή πεζογράφος αυτού του αιώνα στον οποίον να μην έχουν απονεμηθεί επισήμως από το Βρετανικό κοινό τίτλοι ανηθικότητας. Πρακτικά, αυτοί οι τίτλοι μάς συνοδεύουν πάντα –στη Γαλλία αντιστοιχούν με την επίσημη αναγνώριση από την Ακαδημία των Γραμμάτων– και ευτυχώς καθιστούν την ίδρυση ενός τέτοιου ιδρύματος, στην Αγγλία, εντελώς περιττή.

Να αποκαλείς νοσηρό έναν καλλιτέχνη επειδή πραγματεύεται στο έργο του το θέμα της νοσηρότητας είναι τόσο ηλίθιο όσο να αποκαλείς τρελό τον Σαίξπηρ, επειδή έγραψε τον Βασιλιά Ληρ.

Το κοινό πάντα γαλουχείται άσχημα, σε κάθε εποχή. Ζητάει διαρκώς από την τέχνη να είναι λαϊκή, να ικανοποιεί τις αισθητικές του απαιτήσεις, να κολακεύει την παράλογη ματαιοδοξία του, να του δείχνει από τι πρέπει να είναι δυσαρεστημένο και να το αποσπάει από τις σκέψεις του όταν έχει κουραστεί από την ίδια την ηλιθιότητά του. Η τέχνη, πλέον, δεν οφείλει να γίνει προσιτή. Το κοινό πρέπει να καταστεί φιλότεχνο.

Το κοινό διαθέτει μιαν αχόρταγη περιέργεια να μάθει τα πάντα, εκτός απʼ ό,τι πραγματικά αξίζει να μάθει.

Έργο τέχνης είναι το μοναδικό αποτέλεσμα μίας απαράμιλλης καλλιτεχνικής φύσης. Η ομορφιά του πηγάζει από αυτόν καθαυτόν τον συγγραφέα του. Δεν έχει να κάνει με την επιθυμία των άλλων. Τη στιγμή που ο καλλιτέχνης λαμβάνει υπόψη του τι επιθυμούν οι άλλοι, και προσπαθεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους, παύει να είναι καλλιτέχνης και μετατρέπεται σε έναν πληκτικό ή διασκεδαστικό δεξιοτέχνη, έναν έντιμο ή ανέντιμο λιανέμπορο. Η Τέχνη είναι ο πιο ισχυρός τύπος ατομικισμού που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Απεχθάνομαι τις μοντέρνες αναμνήσεις. Κατά κανόνα γράφονται από ανθρώπους, οι οποίοι είτε έχουν χάσει εντελώς τη μνήμη τους, είτε δεν έχουν κάνει τίποτα αξιομνημόνευτο στη ζωή τους. Αυτή είναι, όμως, αναμφίβολα η πραγματική αιτία της δημοτικότητάς τους, καθώς το Αγγλικό κοινό νιώθει πάντοτε εξαιρετικά άνετα, όταν μια μετριότητα τού απευθύνει τον λόγο.

Το κοινό δείχνει εκπληκτική ανοχή. Συγχωρεί τα πάντα εκτός από τη μεγαλοφυΐα.

Όπως ακριβώς ο φιλάνθρωπος είναι πληγή στη σφαίρα της ηθικής, έτσι και αυτός που είναι τόσο απασχολημένος προσπαθώντας να μορφώσει τους άλλους, ώστε δεν πρόλαβε ποτέ ο ίδιος να μορφωθεί, είναι πληγή στη σφαίρα του πνεύματος.

Μόνο ένας δημοπράτης μπορεί να θαυμάζει εξίσου και αμερόληπτα όλες τις σχολές τέχνης.

Υπάρχουν δύο τρόποι για νʼ αντιπαθήσεις την τέχνη: ο ένας είναι να την αντιπαθήσεις – ο άλλος, να σου αρέσει ορθολογικά.

Όλη η κακή ποίηση πηγάζει από το γνήσιο συναίσθημα. Το να είσαι φυσικός σημαίνει να είσαι προφανής. Το να είσαι προφανής, σημαίνει να είσαι ακαλαίσθητος.

Το χειρότερο έργο τέχνης είναι πάντα απόρροια των καλύτερων προθέσεων.

Η μοντέρνα δημοσιογραφία δικαιολογεί την ύπαρξή της χάρη στην σπουδαία Δαρβίνεια αρχή της επιβίωσης του χυδαιότερου. Η διαφορά ανάμεσα σε λογοτεχνία και δημοσιογραφία είναι πως η πρώτη δεν διαβάζεται καθόλου, ενώ η δεύτερη δεν διαβάζεται με τίποτα.

Η πλήρης έλλειψη ύφους στον αφηγητή προσδίδει έναν παράξενο, δημοσιογραφικό ρεαλισμό στη γραφή του. Από λογοτεχνική άποψή, ο εν λόγω συγγραφέας είναι μια μεγαλοφυΐα που μιλάει χωριάτικα. Από τη σκοπιά της ζωής, είναι ένας δημοσιογράφος που γνωρίζει τη χυδαιότητα καλύτερα από τον καθένα. Πρόκειται για την πρώτη αυθεντία δευτέρας διαλογής – έχει δει θαυμάσια πράγματα μέσα από κλειδαρότρυπες.

Καθένας μπορεί να γράψει ένα τρίτομο μυθιστόρημα. Απαιτείται μόνο η πλήρης άγνοια της λογοτεχνίας όσο και της ζωής.

Είναι πολύ πιο δύσκολο να μιλάς για κάτι παρά να το κάνεις. Στη σφαίρα της πραγματικής ζωής, αυτό είναι προφανές. Οποιοσδήποτε μπορεί να επινοήσει μια ιστορία. Μόνο ένας σπουδαίος άντρας μπορεί να τη γράψει.

Κάθε αιώνας που παράγει ποίηση είναι, μέχρις αυτού, επίπλαστος, και το έργο που μας φαντάζει ως το πλέον φυσικό και απλό δημιούργημα της εποχής του είναι πάντοτε απόρροια της πιο ενσυνείδητης προσπάθειας. Καλή τέχνη χωρίς αυτεπίγνωση δεν υπάρχει. Αυτεπίγνωση και κριτικό πνεύμα είναι το ίδιο και το αυτό.

Υπήρξαν κριτικές εποχές που δεν ήσαν δημιουργικές, με τη συνήθη έννοια του όρου, εποχές όπου το πνεύμα επιδίωξε να βάλει σε τάξη τους θησαυρούς του θησαυροφυλακίου του, να ξεχωρίσει τον χρυσό από το ασήμι και το ασήμι από τον μόλυβδο, να καταμετρήσει τους πολύτιμους λίθους και να ονοματίσει τα μαργαριτάρια του. Και όμως, ποτέ δεν υπήρξε δημιουργική εποχή που να μην ήταν και κριτική συγχρόνως. Γιατί η κριτική ικανότητα επινοεί τις νέες μορφές. Η τάση της δημιουργίας είναι να επαναλαμβάνεται. Στο κριτικό ένστικτο χρωστάμε κάθε νέα σχολή που ξεφυτρώνει, κάθε καινούριο καλούπι που βρίσκει η τέχνη έτοιμο στα χέρια της.

Σκοπός της τέχνης είναι να αποκαλύψει την τέχνη και να αποκρύψει τον καλλιτέχνη.

Δεν υπάρχουν ηθικά ή ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι ή καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.

Κανένας καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές συγγένειες. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε ασυγχώρητη εκζήτηση ύφους.

Δεν αρκεί ένα έργο να συμμορφωθεί στις αισθητικές απαιτήσεις της εποχής. Πρέπει να αποπνέει, αν σκοπεύει να μας προσφέρει κάποια καταστηματική ηδονή, τη σφραγίδα μιας ξεχωριστής ατομικότητας.