picture0004.jpg

μαζί σου

τη νύχτα
ξεδίπλωσα το πρόσωπό σου
άγρια
τη χαμένη μου αθωότητα
να ψηλαφήσω
ήθελα

μαζί σου
εκδικούμαι το χρόνο

χρόνια δύσκολα

χρόνια δύσκολα μα πυκνά
λέξεις σαν τσακισμένα χέρα

κάθε αγάπη
έχει το δικό της

κλάμα

γερνάνε πιο γρήγορα

γερνάνε πιο γρήγορα
τις νύχτες οι άνθρωποι
τα χέρια τους μακραίνουν
σ’ αυτές τις ατέλειωτες χειραψίες
πόσους νεκρούς ξεπροβοδίζουν;

κάποτε
η νύχτα μου δάνεισε
βιβλία σελίδες από δέρμα
ράκη ανθρώπινα
έτσι ξεφύλλιζα απελπισία
σταγόνες αίμα στα δάχτυλα
πόδια,χέρια, μάτια στο χώμα
γύριζα στο χρόνο
με λάμπα θυέλλης
κρύφτηκα, πλύθηκα, έφτυσα

η μνήμη κυλάει
ακόμη δεν έχει σταματήσει
πέτρες ξεκολλάνε
γκρεμίζονται

μέσα στη λύπη διπλώνω
τη γλώσσα μου
τρώω σάρκα σιωπής
στη μέρα που κουτσαίνει
κλείνω το μάτι

υπόλοιπο

διαίρεση σημαίνει επιθυμία
να διαιρεθεί ο διαιρετέος
να διαιρέσει ο διαιρέτης
να υπάρξει το πηλίκο
να ευτυχίσει το υπόλοιπο
κρυμμένο στην ανυπαρξία
του μηδέν

να διαλύσει θέλει ο διαλύτης
να διαλυθεί η ουσία
να υπάρξει το διάλυμα
να διαλυθεί κι αυτό
να διαλυθεί
να αραιώσει

επιθυμία
ύπαρξη
διαλύτης κόσμος λέξεις
λέξη και η σιωπή
με τι στομάχι όμως
σαρκοφάγο
τροχίστε λίγο το μηδέν
είναι τετράγωνο πολύ

κόκκινος ουρανός απλώθηκε

τα χέρια μου κρατούσαν
υπομονετικά
για χρόνια την ανάσα σου

ένας κόκκινος ουρανός
απλώθηκε

τόσος θάνατος σκέφτηκα
μπορεί να ναι
αυτοπροστασία

Βιογραφικό

Η Έφη Καλογεροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Φυσικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθήνας και επίσης τους τμήματος Θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής σχολής Αθήνας. Εργάζεται στην Εκπαίδευση. Τα «Σκεύη Ταξιδίου» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.