Πατήστε εδώ: Ακούστε τη Νικολέττα Αναστασίου σε τρία ανέκδοτα τραγούδια

2_adhi_oa01.jpg
 

Τρία ανέκδοτα τραγούδια:


1. Ο σπόρος ( Διασκευή τσιγγάνικης μελωδίας από την Ουγγαρία)
2. Άνθρωπος ( μουσική: Γιώτης Κιουρτσόγλου)
3. Το τραγούδι του ζευγαρώματος (Διασκευή παραδοσιακής μελωδίας από την Βουλγαρία)

Διασκευή μουσικής-Στίχοι- Ερμηνεία: Νικολέττα Αναστασίου

O σπόρος που ήθελε να γίνει δάσος

Ένας σπόρος κωνοφόρος, δούλευε σαν αχθοφόρος,
μα ήθελε να γίνει δάσος κʼ όλοι έλεγαν τι θράσος

Και μια μέρα στο λιμάνι, φτάνουν δύο μουσουλμάνοι,
ταξιδιώτες κουρασμένοι κʼ ήταν ταλαιπωρημένοι.

Κ έτρεξε να τους βοηθήσει μα δεν ήθελε μπαξίσι
και αυτό το εκτιμάνε και τον κάλεσαν να πάνε:

σʼ έναν τόπο μακρινό, για να βρουν ένα σοφό.
Κʼ έτσι τότε και ο σπόρος, πάει μαζί τους οδοιπόρος.

Κʼ όταν έφτασαν στο γνώστη, στο μεγάλο παντογνώστη,
τότε ο σπόρος τον κοιτάει μες τα μάτια και ρωτάει.

Έχω μέσα μου κρυμμένο, ένα δάσος φυλαγμένο,
πες μου εσύ σοφέ το πώς, θα το φέρω εδώ στο φως;

Κάνε τώρα μιαν αρχή, δώσε ρίζες μες τη γη
και μετά τον ουρανό, φτάσε με γερό κορμό.

Φτιάξε δέντρο με το δέντρο και να στάζεις μες το κέντρο,
στάλα στάλα, από τη μία, τη δική σου την ουσία.

Είχε μέσα του κρυμμένο, ένα δάσος φυλαγμένο
κʼ έγινε μετά από χρόνια, χίλια δέντρα μες τα χιόνια.

Άνθρωπος (αφιερωμένο στον Νίκο Καζαντζάκη)

Έχω εγώ φωτιά και νερό κι αέρα πνοή και χώμα στο κορμί.
Κι είμαι εγώ μωρό και γριά και άντρας μαζί, γυναίκα και παιδί.
Κι οι δυνάμεις που με γεννούν, που δίνουν και ζω με κάνουν και νεκρό.
Μέσα μου, τρέχει η καρδιά κι αναζητώ του κύκλου την αρχή.

Το τραγούδι του ζευγαρώματος

Στη ζωή αυτή που ζούμε
σου ζητάω να ενωθούμε.
Σου ζητάω να ενωθούμε
και να ελευθερωθούμε.

Ας ενώσουμε μαζί
σώμα πνεύμα και ψυχή.
Κι ας βαδίσουμε εκεί
που η αλήθεια οδηγεί.

Και με την αναπνοή σου
ας ορίζεις τη ζωή σου.
Και με την αναπνοή μου
ας ορίζω τη ζωή μου.

Κι αν η ανάσα μου κοπιάσει,
αν ο δρόμος με κουράσει,
τότε την αναπνοή σου
ας μοιράζομαι μαζί σου.

Κι αν η ανάσα σου κοπιάσει
αν ο δρόμος σε κουράσει,
τότε μέσα απ την ψυχή μου
θα σου δίνω την πνοή μου.

Όταν η αναπνοή σου
θα ορίζει τη ζωή σου,
κι όταν η αναπνοή μου
θα ορίζει τη ζωή μου,
σου ζητάω να ενωθούμε.
Σου ζητάω να ενωθούμε.
Σου ζητάω να ενωθούμε.

Αυτόβιογραφικό

Γεννήθηκα στην Ήπειρο. Έμαθα να τραγουδάω στην ανοιχτή θάλασσα και στους αγρούς και έτσι συνεχίζω να ασκούμαι.
Σπούδασα κοινωνική εργασία, θέατρο και τραγούδι. Μελετάω τραγούδια και φωνές ʽρίζαςʼ, από την Ελλάδα και τον κόσμο , και την προσωδία της αρχαίας τραγωδίας.
Φτιάχνω τραγούδια, μουσικές παραστάσεις, παραμύθια.
Ειδικότητά και αδυναμία μου, η κατασκευή μουσικών παραστάσεων για φυσικούς χώρους. Όπως ο μύθος της Δρογγαράτης, που φτιάχτηκε ειδικά για το μεγάλο σπήλαιο της Κεφαλονιάς.
Υπήρξα μαθήτρια του Α. Ρέτσου στην προσωδία, του Σ. Κραουνάκη στο μουσικό θέατρο, του Φοίβου Ταξιάρχη στην ανάγνωση, της Δ. Σαμίου στο ελληνικό παραδοσιακό

τραγούδι , και των ρεμπέτικων πάλκων.

Για την Παράσταση:

Υπάρχει ένα πανάρχαιο καραβάνι θεραπευτών …

Γυρίζουν από χώρα σε χώρα και μαζεύουν μελωδίες.
Όταν τους συναντήσεις και ζητήσεις τη βοήθειά τους,
θα διαλέξουν μία μελωδία,
και τα καταλληλότερα για την περίπτωσή σου λόγια
και θα φτιάξουν το δικό σου τραγούδι…το φυλαχτό σου .

Με δύο όμως όρους.
Ο πρώτος: να ταξιδέψεις μαζί τους για όσο κρατάει η κατασκευή του τραγουδιού σου.
Και ο δεύτερος όρος: Κάθε φορά που νιώθεις κάποιον να έχει την ίδια ανάγκη με σένα,
θα του τραγουδάς το φυλαχτό σου, μέχρι να μπορέσει να το τραγουδήσει και κείνος.

Στην πρώτη παράσταση, στο Φυλαχτό, η Νικολέττα Αναστασίου μας διηγήθηκε την ιστορία του καραβανιού και τραγούδησε στη γλώσσα μας, με δικά της λόγια, φυλαχτά τραγούδια που κατασκεύασε ταξιδεύοντας μαζί τους.

Το Drom είναι η συνέχεια… του Φυλαχτού.
Drom στα τσιγγάνικα σημαίνει δρόμος, πορεία, απεραντοσύνη.
Και στην παράσταση drom θα ακούσουμε για τους δρόμους που παίρνουν μέσα στον κόσμο, τα φυλαχτά τραγούδια …

Οι μουσικές των τραγουδιών που ακούγονται είναι παραδοσιακές του κόσμου, τσιγγάνων της Ευρώπης, αδέσποτες ελληνικές, και μία ʽιαματικήʼ μελωδία του Γ. Κιουρτσόγλου.
Επίσης ακούγεται και η διασκευή στο ʽόνειροʼ του Δ. Μούτση.

Η γραφή και η δημιουργία της παράστασης είναι της Νικολέττας Αναστασίου.
Παίζουν οι Μελωδοί:
Τζείμη Σμίθ: βιολί
Κώστας Βαβίτσας: κιθάρα
Βασίλης Ζιάκας: ακορντεόν
Γιώργος Φασόλης: κρουστά
Νίκος Σουλιώτης: κρουστά

Κάθε Τρίτη στον “Πυρήνα”, Μιχαλακοπούλου και Διοχάρους 11, τηλ: 210-7237150


Για το cd…που ετοιμάζεται με λόγια της Νικολέττας Αναστασίου

Ο τίτλος του cd είναι drom, που στα τσιγγάνικα σημαίνει δρόμος, πορεία, απεραντοσύνη.
Θα κυκλοφορήσει λίγο πριν το τέλος του Ιανουαρίου από τον “Kαθρέφτη”. Περιέχει διασκευές μου πάνω σε τραγούδια από τους τσιγγάνους της Ευρώπης.
Τα περισσότερα είναι παραδοσιακά. Κάποια ανήκουν σε σύγχρονους τσιγγάνους δημιουργούς, και κάποια είναι από ταινίες με θέμα τους τσιγγάνους.
Προσάρμοσα τα λόγια μου πάνω στα μέτρα των στίχων τους, αλλά δεν κράτησα τα θέματά τους.

Μερικά από αυτά έγιναν τραγουδιστές ιστορίες, «παραμυθοτράγουδα».
Όπως η ιστορία του σπόρου που ήθελε να γίνει δάσος…
Και το παραμύθι της Σταχτοπούτας που δεν έχασε το γοβάκι της. . .

Σε όλα σχεδόν τα τραγούδια παίζει το μουσικό σχήμα των Μελωδών, που δημιουργήθηκαν πριν από τρία χρόνια γιʼ αυτόν ειδικά το σκοπό. Και τους βάφτισα έτσι, τιμής ένεκεν στο παλιό μουσικό περιοδικό Μελωδία (γιατί η πρώτη μου συλλογή με τσιγγάνικα ήταν προσφορά του…).

Θεωρώ πως τα τσιγγάνικα τραγούδια έχουν ένα ʽίαμαʼ. Αυτή τη φλόγα. Και ακούγοντάς τα, είναι σαν να καίγεται μέσα σου η νωθρότητα και η απάθεια. Και σου έρχεται να σηκωθείς και να κινηθείς και να πάρεις το ντρομ σου. Γιʼ αυτό και τα επέλεξα.

Τους στίχους στο ένθετο, τους συνοδεύει μία σειρά από ʽδιαλογιστικάʼ κολάζ που έχω φτιάξει.