mikri-elegeia.jpg

Πρώτος προσωπικός της δίσκος “Μικρή Ελεγεία” στον οποίο έχει μελοποιήσει ποίηση των Κ. Καβάφη, Ν. Λαπαθιώτη, Σ. Γεράνη, Κ. Τριπολίτη, Θ. Καμινάκη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Χρήστος Θηβαίος, Απόστολος Ρίζος και Γιάννης Λεκόπουλος.

Περιεχόμενα CD

1. Σύγκρουση (Μάρθα Μεναχέμ)
2. Lacrima (Χρήστος Θηβαίος)
3.Το απλό παιδί που εγώ αγαπώ
(Μάρθα Μεναχέμ)
4. Έμαθα τώρα να ταξιδεύω
(Γιάννης Λεκόπουλος
5. Το βασίλεμα που πέφτει
(Απόστολος Ρίζος)
6.Επήγα (Γιάννης Λεκόπουλος)
7. Λιβελόγραμμα
(Μάρθα Μεναχέμ – Γ.Λεκόπουλος)
8.Μικρή ελεγεία (Μάρθα Μεναχέμ)
9. Ασύχναστος τόπος


Λιβελόγραμμα (Κ.τριπολίτης)
Νυν υπέρ πάντων των απάντων
πυρ κατά πρώην και απόντων
των πεθαμένων κι απεθάντων
πλην των εν νάρκη όντως όντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

Νυν υπέρ πάντων των συμπάντων
πύρ κατά τέως και πασχόντων
των μαραμένων κι αμαράντων
πλην των εν ύπνω τους παθόντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών


Lacrima (Κ.Τριπολίτης)

Θα φορέσω το μαύρο και θ’ αρνιέμαι πως είναι για πένθος
και θ’ αρνιέμαι τα πάντα κι όπως πάντα τους πάντες
μες το μαύρο μου μαύρο

Απέναντί σου θα ‘χω πάρει θέση
τα δάκρυα των πραγμάτων
τα δάκρυα των ανθρώπων δε θα ζω
ούτε κι εσύ θα ‘σαι για μένα
ούτε και΄εσύ

Θα σηκώσω μια λήθη με επτασφράγιστες ωραίες πύλες
για τους μάταιους άλλους και για τ’ άλλα των άλλων
θα σηκώσω μια λήθη

Απέναντι σου θα ‘χω πάρει θέση
τα δάκρυα των πραγμάτων
τα δάκρυα των ανθρώπων δε θα ζω
ούτε κι εσύ θα ‘σαι για μένα
ούτε και΄εσύ

Μικρή Ελεγεία (Ν.Λαπαθιώτης)
Όλα τ’ αγνά , τ’ αχνά, τ’ απλά
τα παραπονεμένα
και τ’ απαλά και τα καλά,
με μάραναν εμένα

Όσα λυγάς,κι όσα σκορπάς,
στο πέρασμά σου, Χρόνε,
τ’ αναπολώ και τ’ αγαπώ
και την καρδία μου τρώνε…

Τ’ ανθάκια, τα λιγόχαρα
κι ωστόσο μυροβόλα,
κι όλα όσα σβήνουν μες το φως,
κι όλα όσα φθίνουν ,όλα

Το βασίλεμα που πέφτει (Ν. Λαπαθιώτης)

Το βασίλεμα που πέφτει,μαλακό κι αργό σαν χάδι,
δεν είν΄άγγελμα, μονάχα ,των ονείρων που θα’ρθούν:
όλων όσων θα πεθάνουν είναι σύμβολο το βράδυ
κι όλων όσων θα χαθούν…

Είναι σύμβολο των όσων ο καιρός έχει μαράνει,
κι όμως φεύγουν δίχως λέξη,μακρινά και σιωπηλά.

Είναι σύμβολο θλιμμένων μελαγχολικών θανάτων,
που κρυφό για πάντα κάτι,μες τα χείλη το κρατούν,
έρημων ψυχών,που πνίγουν τα πικρά παραπονά των,
και μας αποχαιρετούν…

Είναι συμβολο κι εκείνων που,αν και τόσο αγάπημένα,
πιο νωρίς μας ο καθένας βιάστηκε ν’αναπαυτεί,
που’λεγά πως θα τους είχα για καιρό κοντά σε μένα
κι όμως έφυγαν κι αυτοί…