untitled22.bmp

Σύνθεση , ενορχήστρωση , ερμηνεία : Μαρία Βουμβάκη
Ηχογράφηση , editing , remix : Μαρία Βουμβάκη , Μανώλης Αγγελάκης
Παραγωγή:Σείριος,2006

Περιεχόμενα:

1.Ένα κρυμμένο ποίημα
2. Μίλτος Σαχτούρης : Ο στρατιώτης ποιητής
3. Νάνος Βαλαωρίτης : Τροία
4. Κώστας Καρυωτάκης : ( Όταν κατέβουμε…)
5. Mαρία Πολυδούρη : Σεμνότης
6. Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου : Το πέρασμά σου
7. Γιάννης Σκαρίμπας : Φαντασία
8. Γιώργος Σεφέρης : Η Στέρνα-απόσπασμα
9. Δ. Π. Παπαδίτσας :Το Προεόρτιον-απόσπασμα 7
10. Νίκος Καρούζος : Μυχιοθήκη-απόσπασμα 15
11. Κική Δημουλά : Συνέντευξις
12. Κ. Π. Καβάφης : Τείχη
13. Οδυσσέας Ελύτης : Το κοχύλι


Έλαβαν μέρος οι μουσικοί:

Διονύσης Βερβιτσιώτης-βιολί (4,7,10)
Μαρία Βουμβάκη- πιάνο, keyboards , προγραμματισμοί
Βιβή Γκέκα-μαντολίνο (7,10)
Κάρολος Κουκλάκης – πολίτικο λαούτο,μπαγλαμάς(3)
Χριστίνα Παντελίδου-όμποε (6,8)
Βαγγέλης Παπαγεωργίου-μπαγιάν (7,9)
Αριστείδης Χατζησταύρου-κιθάρες (1,5,7,10)

Σύντομο βιογραφικό

Η Μαρία Βουμβάκη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο. Ασχολήθηκε μόνη της με την εφαρμογή της νέας μουσικής τεχνολογίας ( synthesizers,sampler, studio τεχνικές ) στις συνθέσεις της. Το 1991 στους Αγώνες Τραγουδιού της Καλαμάτας που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκιςκερδίζει το πρώτο βραβείο με τα τραγούδια ΄ Η Ιστορία και η Ευτυχία ΄΄ και ΄΄Το τέλος της Γραμμής ΄΄. Το 1993 εκδόθηκε ο πρώτος δίσκος της (Μέσα σε πόλεις και σε κύματα συγχρόνως) από τον Σ ε ί ρ ι ο σε παραγωγή Μάνου Χατζιδάκι. Συνθέτις και στιχουργός με διάθεση ανανέωσης της τραγουδιστικής φόρμας εξέδωσε στα τέλη του 1999 από την A n k h την δεύτερη δισκογραφική της εργασία , τις ΄΄ Πρόβες Αποχαιρετισμού ΄΄.
Επιλογή (ενδεικτικά)

Μίλτος Σαχτούρης, Ο στρατιώτης ποιητής

Δέν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους,
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Την μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.

Νάνος Βλαωρίτης, Τροία
Πόσοι στο πέλαγος, πόσοι πνιγμένοι
κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν-
όλοι περίμεναν να σ’ αντικρύσουν.
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.

Στις αμμουδιές, θυμήσου, οι πεθαμένοι,
καθώς περνάς, γυρεύουν να μιλήσουν.
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν.
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη, κανείς δεν ξέρει!
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύριζαν χωρίς το σώμα.
‘Οταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι,
Θε μου, πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα!

Οδυσσέας Ελύτης, Το κοχύλι

Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μες την άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό καί τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους καί χρόνους κολυμπάω
που να ν αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο