Αργκώ : Μούγκα στην στρούγκα
 

 

Και όμως ένας άλλος κώδικας επικοινωνίας είναι εφικτός.  Χωρίς την πολυτέλεια των εκλεκτών λέξεων, άκρως συνωμοτικά για να μην καταλαβαίνει ο όχλος τι λεν τα καρντάσια. Για τους αδερφούς μιλάω. Για αυτούς που από ανάγκη αναμόρφωσαν το υπάρχων λεξικό πλούτο, για να δημιουργήσουν μια γλώσσα αφασική. Για να μπορεί ο μη μυημένος να εισχωρήσει εκεί.

Σύμφωνα με το περιτύλιγμα που πλαισιώνει όλους μας, η ανάγκη του να κοινωνείς με το λόγο, σε αναγκάζει, να βαράς στην ελιά και να ρίχνεις ξυλοκάινη στο συναίσθημα. Και τότε τραβάς φρίκες. Αλλά οι ανάγκες τις έκφρασης παραμένουν, όσο αυτές δεν εκτονώνονται, διογκώνονται. Εκεί που δεν είναι το ορατό και εκεί που παίζει το ανέκφραστο.

Ο άγραφος νόμος των μειονοτήτων που έχει μπέσσα. Όλα όσα από γονίδιο κουβάλα ο άνθρωπος. Και έρχεται η κάθε μορφή καθώς πρέπει, κοινωνικοποίησης να βάλει στεγανά. Να τα ανυψώσει όπως αυτή ξέρει: σε μονάδα με έκθετη το άπειρο. Μία πατρίδα, ένας θεός, ένας ηγέτης και τα ρέστα.

Αλλά η ζωή ως έννοια και ως κατάσταση δεν σηκώνει παθητικότητες. Ή είσαι μάχιμος ή αυτοκτονείς. Και το παιχνίδι με τις λέξεις είναι γοητευτικό. Το να γίνεις γλωσσοπλάστης αναγκαίο. Λέξεις μαχαίρια. Ανάλογα με τις ανάγκες και το είδος. Άλλοτε αιχμηρές με υπόγειο συναισθηματικό, ίσως και το ανάποδο. Προκαλούν έλξη στους υποψιασμένους, απώθηση στους ευπρεπής, νοσταλγία στα λαμόγια.        

Ανάλογα με τις ομάδες, η ίδια λέξη μπορεί να έχει διαφορετική ερμηνεία, εξαρτάται από το χρήστη και την δυναμική που εκπροσωπεί. Τα αντιδάνεια αεροπλάνο. Εξ αυτών πολλές αλλάξουν πριν πολυμαθευτούν. Ειδικά αυτές που εφάπτονται στην παρανομία. Βουέλω χτύπα κατάσταση εκ των έσω. More...

Με τύρας πως σε τυρράω και εγώ κοιτάζω στα μοιχεία της ψυχής. Για να βρω τις απαντήσεις που θα μου χρησιμεύσουν στο να μην παραμείνω στραβάδι προς τα πράγματα που πάντα με έλκουν. Η αναζήτηση. Από πού πηγάζει το κάθε τι. Από πού κρατά αυτό του διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως επιστήμη: η γλωσσολογία.

Εθνοποίηση  της γλώσσας. «Αστυφιλία» γύρω από το αναφερθέν νταλαβέρι. Έλξη γύρω από το δυνατό τις  εκάστοτε κουβέντας. Συνένοχος η εποχή.  Στην παθογένεια της και στα κουράγια της. Άλλος η ακουστική ανοχή ανά τους καιρούς. Φάλτσα από εκείνους που θα έπρεπε.
Αργκώ… ντοπιολαλιά με διεθνικιστικές προεκτάσεις. Για εκείνους που νιώθουν. Για εκείνους που έχουν τα κότσια. Για εκείνους που μπορούν. Κυρίως για αυτούς που αντέχουν.

Χασικλίδικα, πρεζάκικα, καλιαντά, μάγκικα, γιαννιώτικα, ηπειρώτικα, αρβανίτικα, είναι μόνο μερικές από τις διαλέκτους που μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Ανάλογα με τις καταβολές του εκάστοτε ενταγμένου, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του.  Διάλεκτοι που δεν αρέσκονται στο γλείψιμο.

Άλλες χάθηκαν στον χρόνο, άλλες ιδρυματοποιήθηκαν νοσηρά σε φυλακές και ψυχιατρεία, χωρίς να τους δοθεί η ευκαιρία να σπάσουν το φράγμα τους και να «δημοσιοποιηθούν», έτσι ώστε να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση και μπούσουλας για την δημιουργία των επόμενων συνθηματικών διαλέκτων.

Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, που η κρίση μαστίζει, και η ειδίκευση κυριαρχεί, μελέτες, όπως του Ηλία Πετρόπουλου γύρω από την γλώσσα των ομοφυλοφίλων προηγούμενων δεκαετιών, του Λεωνίδα Χρηστάκη και του Μάρκου Επάρατου γύρω από την γλώσσα των  εξαρτημένων, το αντί- λεξικό του εγκληματολόγου Πανούση έρχονται να καλύψουν ένα κενό και να γίνουν αρωγός γύρω από ένα θέμα που θα έπρεπε να κυριαρχεί.  Το πλούτο της γλώσσας.

 

 

(Δημοσιεύτικε στο περιοδικό «Υποβρύχιο» τεύχος 29, Μάιος – Ιούνιος 2006.)