Σωτήρης Παστάκας, Νήσος Χίος, περ. Νέα Εστία, τχ. 1721, Μάρτιος 2000

1.
Μετρώ τα δάκτυλα του δεξιού μου χεριού
και τα βρίσκω πέντε. Μετρώ τα δάκτυλα
των δύο μου χεριών και τα βρίσκω δέκα.
Μετρώ όλα τα δάκτυλα και τα βρίσκω είκοσι.
Τα δόντια τριάντα δύο. Τις αισθήσεις μου
Πέντε .Ακέραιο, δεν μπορώ να πω, με άφησε
το πάθος σου κι η αγάπη μου για σένα.

Δεν μετρώ τα ποτά, δεν μετρώ τα τσιγάρα.

2.
Τελικώς, είναι αληθινός ό πόνος
πού νιώθω, για τον ψεύτικο
τον έρωτά σου.

3.
«Αντίπαλο έχεις μόνον τον εαυτό σου»,
έλεγες, «τί σημασία έχουν οι αντεραστές,
με τον εαυτό σου πρέπει να μετρηθείς,
τον εαυτό σου πρέπει να νικήσεις».
Δεν καταλάβαινα. Δεν ήθελα να καταλάβω.
Αναλφάβητος των αισθημάτων ήμουν
κι ακόμη θεωρούμαι: τον εαυτό μου να υπερβώ
να τον νικήσω; Κι εγώ τί θ’ απογίνω;

4.
Δεν μιλώ για την αγάπη.
Τι έχω να πω εγώ για την αγάπη;
Δεν ξέρω τίποτα, όπως ό καθένας
από εσάς που με διαβάζει!

Αμαθή κι αδιάβαστο με πήρε μαζί της
η λύπη και διάβηκα την Πύλη.
Πώς την ήξερα καυχιόμουνα κι εγώ
προτού να την γνωρίσω!

Ά, οι μεγάλες λέξεις,
τα ηχηρά επιφωνήματα,
πώς σκύβουν τρυφερά και ραίνουν
τον απραγματοποίητο όρκο!

5.
Δεν πεθαίνει κανείς απ’ τις λέξεις.
Από την απουσία τους μόνον
καταγράφονται πολλαπλές απώλειες,
σοβαρές νεκροφάνειες.

‘Όταν αρνήθηκες την καθημερινή μας
κουβεντούλα, τότε και μόνον πέθανα,
αληθοφανής μου αγάπη.

6.
Η απόγνωση δεν είναι ακόμη πόνος.
Είναι θυμός, αντεκδίκηση,
ζώσα λά6α και ζωντανή χειρολαβή,
πού σου προσφέρω να πιαστείς,
να σε τρα6ήξω πάλι κοντά μου.

Πυγολαμπίδα της αυγής
μεταλα6ιά μου,
μαύρε κονδυλοφόρε μου,
μη με παρεξηγήσεις: σε θέλω
ακόμη ζωντανή, γι’ αυτό
σε λούζει ό θυμός μου.

7.

Το πιο αστείο: να είναι
Ψεύτικος ό πόνος μου.
Αληθινός ό ερωτάς σου.

8.

Μόνο καλό μου έκανες.
Κι από τότε πού έφυγες
Μ’ έκανες καλύτερο.
Η Αλαζονεία ,η Ματαιοδοξία
Παρέδωσαν τη θέση τους
Στην Αλληλεγγύη, την Κατανόηση
Την άφεση των ζώντων όλων.

Η αγάπη με είχε κάνει ψωροπερήφανο
Η αρνησή σου με έκανε Ψυχίατρο.

9.
Ό πόνος αρχίζει όταν ξεχνάμε
την πληγή. Έξοδος του βλήματος
δεν υπάρχει. Ή είσοδός, του έχει
ιαθεί και κλείσει.

Ό πόνος είναι κατάκλειστος.
Δεν μπορείς να τον εντοπίσεις
Σε όργανα, σε ιστούς και κύτταρα.

Τίποτα δεν τον μαρτυρεί. Τίποτα
Δεν τον συντρέχει. Αξονικές,
αιματολογικές, υπερηχογραφήματα.
Διάχυτος κι ασύλληπτος,
σαν τη χαρά φαντάζει. Ό πόνος,
αγάπη μου, γίνεται, όταν είναι
μεγάλος, χαρά πού συναρπάζει.

Μόνον όποιος αγάπησε πολύ,
μπορεί να αγαπήσει πάλι.

10.
Τα παυσίπονα βυζάκια σου.
Οι μυροφόρες παλάμες σου.
Το βάλσαμο της αγάπης σου.
Για πόσον καιρό θα τα σκέπτομαι;

Πόσον καιρό θα με βασανίζουν;

Έξι μήνες; Ένα χρόνο;

Κάποτε, το ξέρω, θα γίνουν:
Αδιάφορα βυζιά, παλάμες
Ανύπαρκτες, αγάπη.